Acacia melanoxylon - Mimosa

De Acacia melanoxylon, of zwarthoutacacia, is een Australische boom met donkergroen, blauwachtig, wintergroen blad. In het voorjaar produceert hij talrijke zwavelgele, bolvormige bloemen, die mooi afsteken tegen het loof. Hij brengt een exotische toets aan in uw borders, mits u in een streek met een mild klimaat woont, want zijn winterhardheid zal niet meer dan -6°C bedragen, zelfs als hij eenmaal is aangeslagen. Deze boom houdt van frisse bodems, zelfs een beetje kalkhoudend, maar wel licht en drainerend.

De zwarthoutacacia is een grote boom die voorkomt in de kustbossen van Oost-Australië en de bergbossen van Tasmanië. Hij behoort tot de familie van de Fabaceae (zoals bonen, blauweregen...), en is een nauwe neef van de beroemde snijbloemmimosa (Acacia dealbata), zo geliefd om zijn geur en veelvuldig aangeplant in milde streken. Hij werd in 1808 in Groot-Brittannië geïntroduceerd en rond 1835 in Frankrijk. De zwarthoutacacia heeft in zijn jeugd zeer fijne, gedeelde blaadjes, met heel kleine, blauwgroene, wintergroene en zeer delicate deelblaadjes. Volwassen takken produceren andere, ongedeelde bladeren, van een iets donkerder groen. Deze volwassen bladeren zijn eigenlijk fyllodiën, dat wil zeggen afgeplatte bladstelen zonder bladschijf, die de fotosynthesefunctie van de plant vervullen. De twee soorten bladeren komen vaak samen voor op exemplaren die in groei zijn. Tussen maart en juni, afhankelijk van de streek, produceert deze mimosa zeer veel bloemen verenigd in kleine "bolletjes" (glomerulen), licht geurend, van een mooie zwavelgele kleur die erg esthetisch afsteekt tegen het donkergroene loof. Ze worden gevolgd door decoratieve, bruin-rossige peulen, die kleine zwarte zaden bevatten (niet eetbaar voor mensen). Hoewel de boom in zijn natuurlijke omgeving 30 meter kan bereiken, zal hij bij ons niet meer dan 15 meter hoog worden, met een breedte van 5 tot 7 meter. Zoals zijn andere naam 'hardhoutacacia' al doet vermoeden, produceert deze soort een dicht, donker hout van zeer goede kwaliteit, dat zeer interessant is voor meubelmakerij en timmerwerk. De stam is donkerbeige als hij jong is, wordt later bruin en schilfert met de tijd af.

De teelt van de Acacia melanoxylon is niet erg moeilijk: hij houdt van de zon en neemt genoegen met elke lichte, frisse maar goed gedraineerde bodem die 's zomers niet uitdroogt, zwak zuur tot zwak kalkhoudend. Zijn tolerantie voor kalk maakt hem overigens tot een gewaardeerde onderstam voor kalkmijdende soorten. Daarentegen is hij, zoals alle mimosasoorten, vrij vorstgevoelig. Deze soort blijft echter een van de meest winterharde, aangezien hij -5°C kan verdragen in zijn jeugd, en -10°C eenmaal goed gevestigd, misschien zelfs meer onder zeer gunstige omstandigheden. Let op, jonge takken en bladeren blijven gevoelig voor late nachtvorst, en het is absoluut noodzakelijk de boom op een plek te planten die beschut is tegen koude wind. De voet vormt zwakke worteluitlopers, minder dan zijn neef Acacia dealbata, en maakt vermeerdering van de plant mogelijk.

De zwarthoutacacia brengt een uitgesproken exotische toets en zal, in een mild klimaat, een sensatie vormen in gezelschap van andere planten uit Oceanië zoals Grevillea, Callistemon of de prachtige Tristaniopsis laurina.