Magnolia officinalis - Chinese kransmagnolia

De Magnolia officinalis var. officinalis is een bladverliezende, Chinese botanische soort die indruk maakt door de afmetingen van zijn bladeren en bloemen. Hij vormt een echt kleine boom waarvan de bladeren in bundels aan het einde van de takken staan. In het late voorjaar verschijnen, aan een volwassen exemplaar, zeer brede bloemen waarvan de geur de lucht vervult. Weinig aangeplant in onze westerse tuinen, wordt hij gekweekt als een grote rhododendron in een diepe, losse, vochthoudende, neutrale tot zure bodem.

In de familie van de magnolia's behoort de Magnolia officinalis tot de mooiste soorten. Het is een robuuste kleine boom met een elegante groeiwijze, bladverliezend, perfect winterhard, vaak met meerdere stammen, die een regelmatige en weinig vertakte, over het algemeen kegelvormige kroon ontwikkelt die met de jaren ronder wordt. De ondersoort officinalis, waarvan de bladeren ovaal en gaafrandig zijn, verschilt van de ondersoort biloba waarvan de bladeren twee lobben hebben aan hun afgeknotte uiteinde. Oorspronkelijk afkomstig uit centraal China, wordt hij in dat land zeer gewaardeerd om zijn geneeskrachtige eigenschappen.

In ons klimaat zal de Magnolia officinalis var. officinalis meestal een hoogte bereiken van 8-10 m bij een breedte van 7-8 m. Zijn groei is vrij snel zodra hij goed is aangeslagen. Zijn schors is bruin tot asgrijs, dik en gerimpeld, maar barst niet met het ouder worden. Ze wordt schilferig aan de voet van de stam bij oude exemplaren. De jonge twijgen zijn behaard. In het voorjaar ontluiken de grote bladknoppen tot brede, ovale bladeren die tot 50 cm lang en 25 cm breed kunnen worden. De bovenkant van het blad is lichtgroen, sterk generfd, en licht glanzend. De bladeren staan in bundels (kransen), aan het einde van de twijgen. De bloei vindt plaats van mei tot juni, afhankelijk van het klimaat. De bloemen, die soms 20 cm in diameter kunnen worden, bestaan uit 9 tot 12 bloembladen in de kleur wit tot crèmewit. Ze verspreiden een uitgesproken en aangename, fruitige geur, typisch voor magnoliabloemen. Na bestuiving ontstaan rozerode vruchten, verzameld in kegels van 10 tot 13 cm lang, die behoorlijk decoratief zijn. Ze bevatten ook rode zaden. Voordat ze vallen, krijgt het loof mooie bruine tot baksteenkleurige tinten.

De Magnolia officinalis plant je in een middelgrote tuin of in een park, als de bodemgesteldheid en het klimaat het toelaten. Hij komt goed tot zijn recht als solitair midden in een gazon, of op de achtergrond van een heestergroep met lagere struiken. Hij combineert goed met grote Rhododendrons en met Chinese azalea's die dezelfde omstandigheden waarderen. Mooie bomen zoals de Linde van Henry (Tilia henryana) zullen hem tijdens zijn bloei vergezellen. De Karamelboom (Cercidiphyllum japonicum) of de Toverhazelaar 'Yamina' zullen zijn loof verrijken met prachtige herfstkleuren.