Magnolia Meganolia - Gewone magnolia

De Magnolia Meganolia is een recente hybride variëteit, opmerkelijk vanwege de grootte van zijn bloemen die meerdere weken aan de struik blijven. Hun buitengewone afmetingen, gecombineerd met hun intense paarsroze kleur, maken hem tot een blikvanger in de tuin. Deze bladverliezende struik, met een breed, mooi groen blad, wordt niet hoger dan 5 meter en vindt zelfs een plek in tuinen van bescheiden omvang. Winterhard, geef hem een plek beschut tegen harde wind, op een zonnige tot halfbeschaduwde standplaats, in niet-kalkhoudende grond die in de zomer koel blijft.

De Magnolia Meganolia is een cultivar. Een van zijn ouders, de Magnolia x soulangeana, heeft veel sierlijke variëteiten voortgebracht. Dit geslacht is het belangrijkste binnen de Magnoliafamilie, die slechts één ander geslacht kent, de Liriodendron of tulpenboom. Het zijn zeer oude planten met primitieve kenmerken, waarvan de grote gelijkenis tussen bloembladen en kelkbladen het meest zichtbaar is; ze worden daarom samen aangeduid met de gemeenschappelijke term 'tepalen'.
Meganolia is een variëteit met een relatief langzame groei, ongeveer 15 cm per jaar, die uiteindelijk een mooie struik vormt met een vrij uitgespreide habitus. Met een maximale hoogte van 4,50 tot 5 meter en een breedte van ongeveer 3 tot 3,50 meter, ontwikkelt hij relatief fijne takken, bedekt met een mooie lichtgrijze schors, die 's winters mooi zal contrasteren als sneeuw de bodem bedekt. In de winter verschijnen er enorme, donzige bloemknoppen die al een voorproefje geven van het komende spektakel. In maart openen ze zich tot gigantische bloemen, eerst in de vorm van een gesloten kelk, die zich daarna wijder openen. De kroon, bestaande uit enorme tepalen, kan een diameter bereiken van wel 30 cm! Deze buitengewone bloemen tooien zich met een schitterende paarsroze tint, waarmee ze andere bloei in de tuin overtreffen. Ze verschijnen vóór het blad en worden gedragen aan de uiteinden van de twijgen, waardoor ze van meters ver alle aandacht trekken tot in april. Het blad dat in april verschijnt, eerst lichtgroen met een lichte bronzen gloed en snel verkleurend naar een fris groen, is relatief overvloedig. De grote bladeren van ongeveer twintig centimeter lang hebben een vrij brede ovale vorm, die aan het uiteinde in een punt toeloopt. Ze hebben vrij veel en goed zichtbare nerven.
Deze uitzonderlijke variëteit heeft het goede kenmerk dat hij vrij snel tot bloei komt, zelfs op jonge exemplaren. Winterhard tot -23°C eenmaal goed gevestigd, is hij een beetje gevoelig voor winderige standplaatsen en moet daarom op een beschutte plek worden geplant.

Deze Magnolia Meganolia behoort tot die uitzonderlijke planten die in hun eentje zelfs de kleinste tuin kunnen betoveren. Weinig planten kunnen met hem wedijveren als hij in volle bloei staat. Omdat deze bloei echter slechts enkele weken duurt, kan het verstandig zijn hem in een border te integreren om te genieten van een gespreide bloeiperiode. Zo zal de Viburnum bodnantense 'Dawn' uw winter parfumeren met zijn kleine roze bloempjes in trossen. Deze genereuse sneeuwbal zal u ook trakteren op prachtige herfstkleuren. Om de bloei van de Magnolia over te nemen, is een Japanse kornoelje zoals de Cornus kousa 'Schmetterling' perfect. Zijn overvloedige en gracieuze bloei, in de vorm van witte schutbladen die aan vlinders doen denken, zal u troosten voor het verdwijnen van de grootformaat bloemen van Meganolia. En als u nu eenmaal gek bent op buitengewone bloei, neem dan een pluimhortensia zoals de 'Hercules', die zijn naam eer aandoet, met zijn enorme witte kegelvormige bloeiwijzen die wel 35 cm hoog kunnen worden!