Viburnum tinus Purpureum - Lauriersneeuwbal

De Viburnum tinus 'Purpureum' is een cultivar van de sneeuwbal die zich onderscheidt van de soort door de prachtig purper-brons gekleurde jonge bladeren in het voorjaar en door zijn iets minder uitbundige groei. Deze struik is ook interessant vanwege zijn winter- tot voorjaarsbloei in kleine wit-roze bloemschermen, die soms al in het najaar aankondigen in de vorm van decoratieve roze bloemknoppen. Zijn dichte groei en zeer volle, wintergroene loof zijn het hele jaar aantrekkelijk. In de tuin is het een zorgeloze plant, perfect voor het aanleggen van een vrijstaande of gesnoeide haag die inkijk of wind breekt. Tot slot past de sneeuwbal zich aan aan alle standplaatsen, zelfs in de schaduw, en aan alle grondsoorten, zelfs zeer kalkhoudende en droge grond in de zomer.

De sneeuwbal Purpureum behoort tot de kamperfoeliefamilie, of volgens sommige classificaties de muskuskruidfamilie. De soort Viburnum tinus is oorspronkelijk afkomstig uit het Middellandse Zeegebied, waar hij voorkomt in bossen, aan bosranden, in garrigues en maquis. Het is een wintergroene struik die relatief goed tegen kou kan (tot -15°C voor korte periodes bij een volwassen exemplaar) en zich aanpast aan een breed scala aan grondsoorten, mits deze niet te vochtig of drassig zijn in de winter. De vruchten worden gegeten door vogels die de plant 'zaaien' onder de bomen die ze als uitkijkpost gebruiken: het is typisch een struik voor de ondergroei die perfect overweg kan met wortelconcurrentie van andere bomen.

De Viburnum tinus Purpureum, met een gemiddeld snelle groei, vormt een struik met een bossige, vrij opgaande habitus die al vanaf de basis vertakt. Hij bereikt een hoogte van ongeveer 1,75 tot 2 meter bij een breedte van 90 cm. Zijn twijgen dragen eenvoudige, elliptische bladeren die puntig zijn aan het uiteinde, golvend en behaard aan de rand, 8 tot 10 cm lang en 3,5 tot 4,5 cm breed. Ze hebben een leerachtige textuur en zijn licht glanzend. In het voorjaar zijn de jonge bladeren sterk purper gekleurd, daarna krijgen ze een bronzen tint, om uiteindelijk donkergroen te worden als ze volgroeid zijn. De bloei begint vaak al in het najaar, afhankelijk van de regio. Aan het uiteinde van de eenjarige en oudere twijgen ontstaan bloeiwijzen in schermvormige tuilen die lijken op kleine, ronde en licht gewelfde boeketten van 7 tot 10 cm in diameter. Ze zijn dicht bezet met roze bloemknoppen, die de hele winter decoratief blijven. Deze knoppen komen open van februari tot april, tot kleine wit-roze bloempjes met 5 bloemblaadjes. Deze geurende bloei wordt druk bezocht door bijen. Na bestuiving maken de bloemen plaats voor ovale, 5 tot 6 mm lange bessen, met een metaalachtig blauw-zwarte kleur, die één zaad bevatten. Bij de sneeuwbal moeten de zaden ontdaan worden van hun vruchtvlees om te kunnen kiemen: deze stap gebeurt van nature in het spijsverteringskanaal van vogels.

Echt makkelijk in de teelt en het hele jaar door bedekt met bladeren, de sneeuwbal Purpureum vreest alleen zeer strenge winters, vooral als hij jong is. Omdat hij zeewind verdraagt, is hij zonder twijfel geschikt voor aan de kust. Net als de *Elaeagnus ebbingei*, photinia's, aardbeibomen, mirten en de *Rhamnus alaternus* 'Argenteovariegata', is hij perfect om de wintergroene structuur van de tuin te vormen, vooral op warme en droge standplaatsen waar hij het erg naar zijn zin heeft. Omdat hij zeer goed schaduw en wortelconcurrentie verdraagt, is hij geschikt voor de aanleg van onderbeplanting in bossen. In een vrijgroeiende haag kan hij ook gecombineerd worden met pruikenbomen en herfstkleurende kardinaalsmutsen. Deze sneeuwbal kan ook in een grote kuip gekweekt worden. Omdat hij herhaaldelijk snoeien perfect verdraagt, kan hij gebruikt worden in de topiari kunst en kunnen er originele vormen in zijn groei gesnoeid worden.