Prunus lusitanica Tico - Portugese laurierkers

De Prunus lusitanica ssp azorica 'Tico' is een gloednieuwe variëteit van de Azorenlaurier met een vrij snelle groei. Zijn kleurrijke en harmonieuze uitstraling brengt een frisse en speelse toevoeging aan het assortiment wintergroene haagstruiken voor kalkhoudende grond. Hij tooit zich met glanzende, jonge bladeren in een koperbruine tint, die lichtgroen worden en in het najaar opnieuw een bronzen kleur krijgen. Dit kleurenspel contrasteert prachtig met hun mahonierode bladstelen. Bovendien biedt hij in de late lente het spektakel van zijn langwerpige, pluizige witte bloemtrossen, waarvan de geur bestuivende insecten aantrekt. Deze worden gevolgd door eerst rode en later zwarte, vrij decoratieve vruchten. Zeer verdraagzaam wat de bodem betreft en winterhard, is hij perfect voor een vrije haag of een met mate en verstand gesnoeide haag. Iets minder vorstbestendig dan zijn neef de laurierkers (Prunus laurocerasus), is hij wel droogtetoleranter, blijft hij kleiner en is hij duizendmaal sierlijker.

De Azorenlaurier, in het Latijn Prunus lusitanica subsp. azorica, is een struik die behoort tot de rozenfamilie. Deze ondersoort van de Portugese laurier is endemisch op de Azoren, waar hij met uitsterven wordt bedreigd. Hij heeft een gematigder ontwikkeling dan zijn verwant, een minder stijve, meer harmonieuze habitus, een snellere groei en stelt kalkhoudende grond op prijs.

De cultivar 'Tico' werd in 2012 in Frankrijk gekweekt. Met een maximale hoogte van 3 meter en een breedte van 2 meter toont hij een snelle groei, een soepele, licht uitwaaierende en overhangende habitus, en ontwikkelt hij rode, buigzame twijgen. Zijn bladeren zijn het hele jaar door wintergroen. Ze zijn ovaal van vorm, puntig aan het uiteinde, getand aan de rand en 6 tot 10 cm lang. Hun kleur evolueert van brons-oranje in het voorjaar naar zuur groen in de zomer, voordat ze onder invloed van de kou mooie bronzen glansen krijgen. In mei-juni, soms al eind april afhankelijk van het klimaat en het jaar, produceert hij een veelvoud aan kleine, witte, komvormige bloempjes van 1 cm diameter, met uitstekende meeldraden. Ze zijn geurig en dragen nectar, en zijn verenigd in smalle, hangende trossen van 12 tot 15 cm lang. De vruchten bestaan uit kleine, ovale besjes van 8 mm, eerst rood, verkleurend naar donkerpaars en dan zwart. Ze zijn zeer giftig bij inname.

De Azorenlaurier Tico vraagt om een diepe en losse bodem, vooral in de warmere streken van ons land. Hij gedijt goed in een zeeklimaat, maar past zich redelijk goed aan aan een gematigd klimaat, en zijn winterhardheid maakt het mogelijk hem in zeer veel regio's te plaatsen. Hij wordt bijzonder goed gebruikt als wintergroene haag, gesnoeid of ongesnoeid, bijvoorbeeld in combinatie met glansmispel (Photinia), Elaeagnus x ebbingei, sneeuwbal (Viburnum tinus), Cotoneaster lacteus, Abelia chinensis en de aardbeiboom (Arbutus unedo). Deze tegelijkertijd gevarieerde, wintergroene en windwerende haag biedt onderdak en voedsel aan tal van vogels en een kostbare voedselbron voor bijen en vlinders.

Advies: snoei indien nodig alleen direct na de bloei, en bij voorkeur met een heggenschaar om het blad niet te verscheuren. Zo spaart u de bloemknoppen die zich in de loop van de zomer vormen. Deze zullen het volgende voorjaar bloeien.