Heptacodium miconioides - Zevenzonenboom

De Heptacodium miconioides, soms ook Heptacodium jasminoides genoemd, of poëtischer "bloemen van de zeven zonen van Zhejiang", is een grote bladverliezende Chinese heester die ten onrechte onbekend is gebleven. Deze plant arriveerde iets meer dan 20 jaar geleden in Frankrijk en is om meerdere redenen interessant. Hoewel het geen spectaculaire plant is, is deze soort – familie van de kamperfoelie en de abelia's – robuust en weinig veeleisend, gemakkelijk te acclimatiseren in de meeste tuinen. Zijn uitwaaierende en open groeiwijze mist elegantie noch karakter niet, en zijn bloei die van wit naar rood evolueert blijft decoratief tot aan de vorst. Het bladverliezende loof kleurt rood in het najaar en valt zeer laat in het seizoen. Tot slot is zijn laatste troef, en niet de minste, zijn mooie beige-roze schors die afschilfert en in de winter een gemarmerd aspect krijgt. Hij is weinig veeleisend wat betreft de bodemgesteldheid, extreem winterhard en groeit zeer snel. Genoeg redenen om deze zeldzame soort te ontdekken die de monotonie in de tuin bestrijdt!

Heptacodium miconioides is een kleine bladverliezende boom uit de familie van de Caprifoliaceae die in ons klimaat 4 tot 5 m in alle richtingen bereikt, maar in zijn land van herkomst soms 7 tot 8 m haalt. Hij is afkomstig uit een zeer beperkt gebied in het oosten van China, waar hij blijkbaar zeldzaam is geworden. Hij groeit meestal op meerdere "stammen" en heeft een struikachtige, uitgespreide en uitwaaierende groeiwijze. Zijn twijgen zijn voorzien van bladeren die paarsgewijs tegenover elkaar staan, 7 tot 12 cm lang, van ronde vorm met een scherpe punt, licht gegolfd, van een donkergroen gelakt uiterlijk. Ze krijgen een subtiele gele tot purperen tint voordat ze vallen, gewoonlijk eind november. De bloemen verschijnen eind augustus, gegroepeerd in pluimen aan het uiteinde van de twijgen. Ze hebben de vorm van kleine witte sterren met 5 kelkbladen aan het uiteinde van een buisvormige bloemkroon, en verspreiden een zeer aangename geur die aan jasmijn doet denken. De bloei, die honing- en nectardragend is, bereikt zijn hoogtepunt in september, waarbij de witte bloemen geleidelijk aan kersroze gekleurde kelken laten zien die net zo decoratief zijn als een bloei en tot aan de vorst aanhouden. De schors, glad, heeft een mooie lichtbruine tot beige-roze kleur en schilfert af in bruin-zalm kleurige flarden. Om deze beter te kunnen bewonderen op een enkele stam, is het raadzaam om zeer geleidelijk bepaalde twijgen die onderaan een hoofdstengel ontspruiten te verwijderen.

Een van onze favorieten, dat zult u begrepen hebben. Voor het verhaal: hij werd begin 20e eeuw uit China geïmporteerd; vergeten, werd hij in de jaren 1980 herontdekt in een Belgische tuin; gehuldigd in Courson in de jaren 90, blijft hij vrij weinig verspreid. Men kan hem planten in een bosje, een haag, of zelfs solitair in een kleine tuin of in het midden van een aan hem gewijd massief, vergezeld van gemakkelijk te telen Aziatische planten (Corydalis, Aconogonon, osmanthus...). Hij combineert goed met abelia's, struikvormige kamperfoelie, sering, diverse sneeuwballen... Asters en vaste chrysanten zullen hem ook aan het einde van het seizoen vergezellen. Een tapijt van helleborus, wintergroene varens (Nephrolepis exaltata), cyclamen en epimediums zal als schatkist dienen voor zijn zo bijzondere schors. Een kleine struikvormige clematis (Clematis heracleifolia, tangutica of viticella) zal tussen zijn twijgen klimmen en in de zomer bloeien.