Erica darleyensis Jenny Porter - Winterheide

Erica carnea 'Jenny Porter' is een bossige en compacte variëteit van winterheide die een overvloed aan zeer bleek lila bloemetjes produceert op donkergroen, wintergroen loof waarvan de toppen in het voorjaar een crèmekleurige tint krijgen. Haar voornaamste aantrekkingskracht is de lange bloei die de tuin opvrolijkt van de winter tot in het voorjaar. Bijzonder winterhard, geeft ze de voorkeur aan kalkrijke bodems en gefilterd zonlicht. Ideaal om de bodem tussen struiken of in een rotstuin te bedekken.

Erica carnea 'Jenny Porter' behoort tot de heidefamilie (Ericaceae). Het is een van de vele 'Darleyensis'-hybriden verkregen door de kruising van de alpiene Erica carnea en de mediterrane Erica erigena, die beide kalkrijke bodems verdragen. Ze vormt een laagblijvende, sterk vertakte, kruipende halfstruik van ongeveer 25 cm hoog en 60 cm breed. Haar groei is vrij langzaam, met een levensduur van ongeveer vijftien jaar. Gedurende bijna de hele winter en tot in het voorjaar, van december tot april, vertoont ze delicate, kleine urnvormige bloemetjes in een zeer bleekroze kleur, met uitstekende paarse meeldraden die een contrasterend accent vormen. De klokjes zijn gerangschikt in trossen van 5 tot 10 cm lang, aan het uiteinde van de bebladerde stengels. De bloei is rijk aan nectar en stuifmeel en biedt een zeer waardevolle bron van voedsel voor bijen in het vroege voorjaar. Het wintergroene loof bestaat uit kleine, smalle en rechtopstaande donkergroene blaadjes, waarvan de toppen in het voorjaar crèmekleurig lijken.

Erica carnea 'Jenny Porter' vindt haar plaats als bodembedekker aan de voet van bladverliezende of wintergroene struiken, waarvan ze de lichte schaduw waardeert. Ze wordt ook gebruikt in rotstuinen, in gezelschap van bergplanten. Ze kan zowel in de stad als op het platteland worden gekweekt. Als een van de beste tuinplanten kun je haar solitair plaatsen, maar ook in een heidetuin, in borders en in potten.

Hoewel heide, en in het bijzonder het geslacht Erica, vaak wordt geassocieerd met de vochtige Atlantische heidevelden van Bretagne, Ierland of Schotland, bestaan er ook heidesoorten voor droge klimaten en kalkrijke, mediterrane gronden. Maar een van de gebieden ter wereld die het rijkst is aan heide ligt ver weg, in Zuid-Afrika. In de Kaapregio vind je een vegetatievorm op zure bodem, vergelijkbaar met onze mediterrane maquis, de Fynbos, die bijna 625 soorten heide telt van de 740 die wereldwijd bestaan.