Corylus avellana Laciniata - Hazelaar

De Corylus avellana 'Laciniata' is een vorm van de gewone hazelaar met fijn ingesneden bladeren, wat betekent dat ze in scherpe segmenten zijn verdeeld en fijn getand aan de rand. De groei is bovendien langzamer dan die van de wilde hazelaar en de ontwikkeling is minder uitbundig. Het is een elegante, bladverliezende struik, waarvan ook de bloei met dikke, gouden katjes aan het eind van de winter wordt gewaardeerd. Bestoven door een andere hazelaar in de buurt, bijvoorbeeld in een vrije haag, geeft hij u ook enkele smakelijke hazelnoten aan het eind van de zomer.

De Corylus avellana 'Laciniata' wordt soms verkocht onder de namen Corylus avellana f. heterophylla, Corylus avellana var. heterophylla, Corylus avellana 'Quercifolia' of Corylus avellana var. laciniata. Het is een struik uit de Berkenfamilie (Betulaceae). De typesoort, ook wel hazelaar genoemd, is afkomstig uit de gematigde zones van het noordelijk halfrond en komt voor in het grootste deel van ons land, hoewel hij in het zuiden lijkt af te nemen door klimaatverandering. Het is een kleine, eenhuizige fruitboom, die op hetzelfde individu aparte mannelijke bloeiwijzen en vrouwelijke bloeiwijzen draagt; de twee soorten bloemen verschijnen niet tegelijkertijd op de twijgen. De gewone hazelaar is een lichtminnende soort die houdt van een vrij vruchtbare, neutrale tot kalkhoudende bodem die niet te droog is. De bestuiving gebeurt door de wind die het stuifmeel verspreidt. Het is aan te raden om minstens twee hazelaars in de tuin te planten om de notenproductie te optimaliseren.

De Corylus avellana 'Laciniata', meestal geënt op stam, ontwikkelt een stam met daarop een kroon met een wisselende vorm, vaak breed en vrij open. Uiteindelijk bereikt hij ongeveer 2 meter in alle richtingen. De bloei vindt in twee fasen plaats: in februari-maart verschijnen de mannelijke bloemen, verzameld in hangende, 5 cm lange katjes met een gouden kleur. In een tweede fase bloeien de zeer onopvallende vrouwelijke bloemen, in maart-april. Ze hebben de vorm van een knop van 6 tot 8 mm die felrode stempels gedeeltelijk verbergt. Het loof verschijnt laat in de maand mei. De bladeren zijn grofweg driehoekig van vorm, behaard en de rand is verdeeld in scherpe segmenten, die zelf weer zijn omzoomd met vele kleine tanden. Ze zijn 6 tot 10 cm lang en hebben een vrij lichte groene kleur tot aan het eind van de zomer. In het najaar verkleuren ze naar geel voordat ze afvallen. De vruchten die zich vormen op de eenjarige scheuten bij oudere exemplaren zijn dopvruchten die met drieën bij elkaar zitten en die we hazelnoten noemen. Ze zijn omhuld door een lang, groen schutblad. Hun dop, eerst wit, wordt bruin bij rijpheid tussen eind augustus en begin september.

De hazelaar 'Laciniata' wordt vaak gebruikt in een vrije haag samen met andere hazelaars en diverse bladverliezende struiken. Makkelijk te telen in gewone tuingrond en winterhard, wordt hij afgeraden voor te droge standplaatsen. Het is een elegante plant die goed tot zijn recht komt tussen andere struiken met decoratief loof zoals de Physocarpus, de spirea's voor hagen en de sneeuwballen met gekleurd blad.