Hippocrepis emerus - Gele hoefijzerbloem

De Hippocrepis emerus (Coronilla emerus) is een botanische, bladverliezende en perfect winterharde kroonkruidsoort die voorkomt van Zuid-Europa tot Kroatië. In de tuin wordt deze opvallend sterke struik gewaardeerd om zijn luchtige loof, zijn eindeloze, geurende, gele en nectarrijke bloei, maar ook om zijn gemakkelijke teelt op elke standplaats. Perfect aangepast aan arme of doorwortelde grond, bestand tegen droogte in de zomer en tegen snoei, is dit kroonkruid onmisbaar in een struikenborder en bijzonder interessant voor de versiering van bosranden of schaduwrijke plekken in de tuin op warme, droge plaatsen. Deze plant past perfect in een wilde tuin, een bloementuin of een tuin zonder beregening.

De Coronilla emerus is een heester uit de vlinderbloemenfamilie, verwant aan vaste erwtjes, en perfect aangepast aan arme, vrij droge en kalkhoudende grond. Hij komt veel voor in lichte bossen in het Middellandse Zeegebied en is inheems in ons land, waar hij spontaan groeit in bossen en op beschaduwde hellingen in het oosten, zuiden en zuidwesten. Het is een struik met een bossige, dichte en ronde vorm, ongeveer 1,75 m hoog en 1,50 m breed, soms kleiner op droge, arme grond en soms groter op vruchtbare, vochtigere grond. Zijn groei is vrij snel, maar zijn levensduur is relatief kort, zo'n 10 tot 12 jaar. De plant zorgt voor zijn voortbestaan via spontane zaai. De bloei begint in april-mei en herhaalt zich zolang de hitte en droogte niet aanhouden. De bloemen zijn vrij groot, 1,5 tot 2 cm lang, helder geel met roodbruine strepen zoals bij de Colutea arborescens (blaasjesstruik), en omsloten door een roodachtige kelk. Ze zijn zeer rijk aan nectar en stuifmeel, en staan met 2 tot 4 bijeen in bloeiwijzen in de bladoksels. Hun zoete, bloemige geur kan een hele hoek van de tuin doordringen. Na de bloei verschijnen hangende peulen (hauwen) van ongeveer 10 cm lang. Het bladverliezende loof bestaat uit bladeren die zijn opgedeeld in 7 tot 9 kleine, ovale deelblaadjes, in een helder groene, matte kleur. Opgemerkt moet worden dat deze inheemse botanische soort beschermd is in Dordogne en Gironde.

Deze aantrekkelijke heester voor arme grond is perfect voor bijvoorbeeld een gele, blauwe en witte border, samen met Gaura, blauwe rozemarijn, kruipende ceanothus, Caryopteris, Perovskia, Convolvulus cneorum, Scilla peruviana of druifjes, maar ook langs bosranden of in lichte bosschages met Phlomis samia, maagdenpalm, acanthus en Geranium macrorrhizum. Hij verdraagt droogte en heeft geen last van concurrentie van de wortels van grote boomen zoals dennen of eiken; hij excelleert op plekken waar weinig andere planten willen groeien. Om uw kroonkruid op lichte schaduw te begeleiden, kiest u voor weinig eisende struiken zoals Sarcococca, sneeuwbal (Viburnum tinus), sneeuwbes, of vaste planten zoals de Algerijnse iris en dovenetel, bijvoorbeeld.