Acer triflorum - Driebloemige esdoorn

De Acer triflorum is een kleine boom of grote bladverliezende struik die vrij dicht bij de Acer griseum, de kaneelesdoorn, staat, maar veel minder bekend is bij Nederlandse tuiniers. Bekroond in Engeland door de Royal Horticultural Society, is hij interessant vanwege zowel zijn sierwaarde als zijn prestaties in de tuin. Een gematigde groei, prachtige herfstkleuren, een vezelige, bruine schors die afschilfert in kleine rolletjes, en ook een grote cultuurgemak in elke verse grond zijn zijn belangrijkste troeven.

Afkomstig uit de bossen op middelgrote en grote hoogte in Mantsjoerije en Korea, wordt de Acer triflorum vooral in onze Nederlandse arboreta geplant, hoewel hij in 1923 in Europa werd geïntroduceerd en perfect is aangepast aan de meeste van onze klimaten. Hij behoort, zoals alle esdoorns, tot de zeepboomfamilie (Sapindaceae). Deze boom, die in zijn natuurlijke omgeving 25 meter hoog kan worden, zal in onze tuinen zelden meer dan 8 meter hoog worden met een breedte van 6 meter. Zijn groei is aanzienlijk sneller dan die van de Acer griseum. Hij heeft een opgaande groeiwijze, vertakt dicht bij de stamvoet, zeer dicht en met een neiging tot bolvorm. Zijn schors, een beetje grijsbruin van kleur, is ruw en vezelig. Ze schilfert opvallend af, in fijne verticale rolletjes wanneer ze jong is, en later in kleine plaatjes op de stam en oudere takken. De bladeren zijn verdeeld in 3 deelblaadjes van 3 tot 8 cm lang, met een getande rand. Bij het uitlopen getint met roze en brons, worden ze aan de bovenkant lichtgroen maar tonen ze een blauwgroene onderkant. Ze krijgen in de herfst vrij fantastische tinten oranje en karmijnrood. De bloei vindt plaats in april, in de vorm van groepjes van 3 kleine gele bloemen die aan harige steeltjes hangen. Deze bloemen, gegroepeerd met drie, zijn de oorsprong van de volksnaam van deze drie-bloemige esdoorn. De bloei wordt gevolgd door de vorming van gevleugelde en harige vruchten, vleugelnoten genaamd, die 3 cm lang zijn.

De Acer triflorum verdient het om beter bekend en vaker geplant te worden in onze tuinen. Hij komt goed tot zijn recht als solitair in een kleine tuin; de schoonheid van zijn schors en zijn herfstblad maken hem een groot deel van het jaar interessant. Hij combineert ook uitstekend in een bosje met de ijzerboom (Parrotia persica), pruikenbomen, bladverliezende kardinaalsmutsen en de karamelboom. Samen vormen ze een vlammend schilderij aan het eind van het seizoen. Echt makkelijk te kweken en perfect winterhard, groeit hij in elke gewone tuingrond, zelfs kalkhoudende, mits deze voldoende diep is. Plant aan zijn voet kleine schaduwminnende vaste planten (dovenetel, elfenbloem, ooievaarsbek Geranium macrorrhizum, zwartgras Ophiopogon planiscapus 'Niger') om zijn mooie schors en zijn vlammende herfstkleuren te accentueren.