Juglans nigra - Zwarte walnoot

De Juglans nigra, ook wel Zwarte walnoot genoemd, is een majestueuze, bladverliezende boom met een snelle groei en een uiteindelijk groot formaat. Hierdoor is hij bij uitstek geschikt voor grote tuinen en parken. Hij vormt een stam met een donkere, diep gegroefde schors en ontwikkelt een brede, ronde kroon. Zijn fijnverdeelde blad is zowel imposant als decoratief en krijgt in het najaar prachtige gele tinten. Deze zeer winterharde boom gedijt uitstekend in de volle zon op een rijke, diepe en vochthoudende grond. Een prachtige boom om een grote ruimte structuur te geven.

De Juglans nigra behoort tot de kleine familie van de Juglandaceae, die ongeveer vijftig soorten telt, waaronder de gewone walnoot. Deze boom is oorspronkelijk afkomstig uit het oosten en midden van de Verenigde Staten, vandaar zijn gebruikelijke naam Amerikaanse walnoot. Hij houdt van vruchtbare, diepe alluviale gronden in gebieden met warme zomers, maar is tegelijkertijd bestand tegen extreme kou tot -35°C (hij wordt zelfs in Quebec gekweekt!). Het is een boom die bekend staat om de schoonheid van zijn hout, dat wordt gebruikt voor het maken van luxe meubels. Zeer bestand tegen vocht, is het vooral buitengewoon decoratief door zijn onregelmatige, donkerbruine nerf, zeer gewild bij meubelmakers voor het maken van fineer. Zijn eetbare noten worden ook gebruikt door de voedingsindustrie die er olie uit wint, of voor het maken van muffins of snoep.
Met zijn snelle groei kan deze Zwarte walnoot een hoogte bereiken van 30 meter, of zelfs meer, met een breedte tot 24 meter. Hij vormt een enkele stam, waarvan de donkere schors de oorsprong is van zijn soortnaam "nigra". Deze is dicht gegroefd en vormt een reliëf van verweven nerven, wat hem een onmiskenbaar decoratief uiterlijk geeft. Deze massieve stam draagt een eivormige kroon, met een onregelmatige tot ronde top, gevormd door grote, vertakte gesteltakken.
Het blad is eveneens decoratief en bestaat uit oneven geveerde samengestelde bladeren (met een oneven aantal deelblaadjes). Van een mooie, vrij donkere groene kleur, zijn de bladeren samengesteld uit 13 tot 23 deelblaadjes, meten ze 30 tot 60 cm lang en staan ze afwisselend aan de twijgen. De bovenkant is kaal en licht glanzend, terwijl de onderkant bedekt is met een wollig dons. In het najaar verkleuren ze naar geel, wat een prachtig schouwspel in de tuin creëert.
De bloei daarentegen is relatief onopvallend. De mannelijke en vrouwelijke bloemen openen eind mei of begin juni, de mannelijke in de vorm van geelachtige katjes van 5 tot 10 cm lang, maar ze zijn te klein in verhouding tot de massa van de boom om echt decoratief te zijn. Na bestuiving veranderen de vrouwelijke bloemen in vruchten die in oktober rijpen. Sferisch van vorm, meten ze 4 tot 5 cm in diameter, bestaande uit een zeer harde schaal omgeven door de groene bolster die later zwart wordt, en waar eekhoorns dol op zijn. Eetbaar, maar de noten hebben een lagere smaakwaarde dan die van de gewone walnoot.

Deze Amerikaanse walnoot komt het best tot zijn recht in een zeer groot terrein, waar hij solitair op een gazon geplant kan worden, samen met andere grote exemplaren. Plant voor hem een Paulownia tomentosa, een mooie boom met snelle groei die dezelfde behoeften deelt. Zijn brede, hartvormige bladeren zullen mooi contrasteren met de fijnheid van die van uw Amerikaanse walnoot, en de imposante vegetatie van de laatste vormt een groene achtergrond waartegen de mauve bloei van de Paulownia, die tegen een luchtachtergrond moeilijker te zien is, goed tot zijn recht komt. Voor een kleurcontrast kiest u voor de Gleditsia triacanthos 'Sunburst', een doornloze Amerikaanse honingboom, waarvan het blad in het voorjaar goudgeel is en in het najaar verkleurt naar geeloranje. En om het plaatje compleet te maken, is er niets beter dan de Amerikaanse eik (Quercus rubra), die qua afmetingen kan wedijveren met de Juglans nigra, en wiens ongelooflijke herfsttooi in vermiljoenrood zal antwoorden op het gele kleed van de walnoot.