Tomaat Tomande F1 marmande-type BIO (jonge planten in perspotjes)

De Tomaat Tomande F1 combineert de kwaliteiten van oude tomatenrassen, wat betreft smaak en ziekteresistentie, met de productiviteit van moderne variëteiten. Het is een middentijds ras van het Marmande-type, dat veel rode vruchten van groot formaat produceert met een diameter van 6,7 tot 8,5 cm en elk een gewicht van 150 tot 180 g. De tomaten zijn zeer plat, onregelmatig geribbeld en sterk ingedeukt bij de aanhechting van de steel. Het vruchtvlees is stevig, maar toch sappig en smaakvol. Ze zijn perfect geschikt om te vullen, voor sap en sauzen, maar ook voor de bereiding van zomersalades waar ze hun volle smaak laten proeven. Het is een ras met onbepaalde groei, dat een hoogte bereikt tussen 1 m en 1,20 m. Het blijkt resistent tegen fusarium, verticillium en mozaïekvirus, en redelijk resistent tegen echte meeldauw en valse meeldauw. De aanplant van perskluitjes gebeurt van april tot juni na de laatste vorst en de oogst van juli tot oktober.

De tomaat is afkomstig uit Zuid-Amerika en Midden-Amerika. Verschillende rassen werden al gekweekt door de Inca's, lang voor de komst van de Conquistadores. De term 'Tomaat' komt van het Inca-woord Tomatl en duidt zowel de plant als de vrucht aan. Het behoort tot de vele voedingsmiddelen die uit de Nieuwe Wereld naar ons kwamen, zoals de boon, maïs, pompoen, aardappel en paprika. De tomaat deed er opmerkelijk langer over om onze smaakpapillen te bereiken. En met reden: lange tijd werd hij gekweekt om zijn esthetische en medicinale kwaliteiten, maar hij werd als giftig beschouwd vanwege zijn gelijkenis met de vrucht van de Alruin, een andere nachtschade. Hij werd pas een vaste gast op onze tafels vanaf het begin van de 20e eeuw.

De tomaat is een vaste plant in een tropisch klimaat, maar wordt in onze streken als eenjarige gekweekt. Hij verhout met de tijd en produceert onopvallende kleine gele bloemetjes die in schermen bijeen staan en zich tot vruchten ontwikkelen. De tomaat wordt in de vollegrond geteeld, maar kan ook in een bak op een balkon worden gezet, waarbij je bij voorkeur kiest voor rassen met een kleine groei.

Het is een vruchtgroente met veel voedingsvoordelen. Net als de meeste groenten caloriearm en rijk aan water, bevat hij met name een zeer interessante molecule: lycopeen, een krachtige antioxidant. Hij onderscheidt zich ook door zijn rijkdom aan vitamine C, provitamine A en spoorelementen.

In de keuken worden tomaten rauw of gekookt op talloze manieren gegeten: in salades of als aperitiefhapje, gegrild, gevuld, gemarineerd, geconfijt, in ratatouille, als coulis... Er bestaan tomaten in alle kleuren, vormen en maten. Maak er gebruik van en kweek meerdere rassen in de moestuin voor afwisseling!

De oogst: De oogstperiodes variëren afhankelijk van de vroegrijpheid: vroege rassen worden 55 tot 70 dagen na het planten geplukt, middentijdse rassen van 70 tot 85 dagen en late rassen na meer dan 85 dagen. De pluk gebeurt wanneer de tomaat zijn definitieve kleur heeft gekregen en wanneer de textuur, hoewel stevig blijvend, een lichte verzachting vertoont. Voor een betere bewaring pluk je de vrucht met het steeltje er nog aan. Let op: onrijpe vruchten, stengels en bladeren bevatten solanine en mogen niet worden gegeten.

De bewaring: De optimale bewaartemperatuur voor de tomaat ligt tussen 10 en 15 °C. Bewaren in de koelkast is mogelijk, maar het gaat wel ten koste van de smaakkwaliteiten van de vruchten. Voor een langere bewaring kunnen tomaten worden geconfijt, gedroogd, ingevroren, ingemaakt of tot jam worden gekookt. Om ze te confijten, snijd je je tomaten doormidden en vang je het sap op. Leg de halve tomaten met de snijkant naar boven op de bakplaat van je oven. Bestrooi met zout, peper en suiker en zet ze minstens een uur in de oven op een zeer lage temperatuur. Haal je tomaten eruit, bewaar ze in een glazen pot en vul aan met olijfolie.

De tuiniertip: Om watergeven te beperken, adviseren we je om de bodem te mulchen met dunne, opeenvolgende lagen grasmaaisel, bij voorkeur gemengd met afgevallen bladeren. Deze bescherming houdt de bodem vochtig en beperkt ook het onkruid wieden.