Tomaat Ananas (jonge planten - geënt)

De Tomaat Ananas is een oud, laat ras dat zeer grote, vlezige tomaten (240 tot 400 g) produceert met een gele en rode schil en vruchtvlees. Het is een ras met onbepaalde groei, waarvan de vruchten weinig zaden bevatten en een dicht, sappig en zeer zoet vruchtvlees hebben, ideaal voor salades. De tomaat is een eenjarige plant die veel warmte nodig heeft en een rijke bodem vereist. De geënte jonge planten worden van april tot juni geplant, na de laatste vorst, voor een oogst van augustus tot oktober.

De entechniek bestaat uit het geven van het wortelstelsel van een speciaal geselecteerd ras, de onderstam, aan een gewenste variëteit (hier 'Ananas'). Deze onderstam heeft een uitstekende weerstand tegen bodemparasieten en -ziekten, wat de plant extra kracht geeft: hij is daardoor beter bestand tegen moeilijke buitenomstandigheden (zoals koude klimaten) en geeft een aanzienlijk hogere opbrengst dan een niet-geënte plant. De vruchtzetting bij geënte planten begint eerder en lager aan de hoofdstengel. Dankzij het gebruik van de onderstam 'Protector' produceren onze geënte tomatenplanten ook minder blad, wat zorgt voor een gemakkelijker rijpen en oogsten.

De tomaat is afkomstig uit Zuid- en Midden-Amerika. Verschillende rassen werden al door de Inca's verbouwd, lang voor de komst van de conquistadores. De term "Tomaat" komt van het Inca-woord Tomatl en verwijst zowel naar de plant als naar de vrucht. Het behoort tot de vele voedingsmiddelen die uit de Nieuwe Wereld naar ons kwamen, zoals de boon, maïs, pompoen, aardappel en paprika. De tomaat deed er opvallend langer over om onze smaakpapillen te bereiken. En dat had een reden: lange tijd werd hij gekweekt om zijn esthetische en medicinale kwaliteiten, maar hij werd als giftig beschouwd vanwege zijn gelijkenis met de vrucht van de Alruin, een andere nachtschade. Pas aan het begin van de 20e eeuw werd het een vaste gast op onze tafels.

De tomaat is een vaste plant in een tropisch klimaat, maar wordt in onze streken als eenjarige gekweekt. Hij verhout na verloop van tijd en produceert onopvallende gele bloempjes die in schermen bijeen staan en zich tot vruchten ontwikkelen. Tomaten kunnen in de vollegrond worden geteeld, maar ook in een bak op een balkon, waarbij je bij voorkeur kies voor rassen met een kleine groei.

Het is een vruchtgroente met veel voedingsvoordelen. Net als de meeste groenten caloriearm en rijk aan water, bevat hij een zeer interessante molecule: lycopeen, een krachtige antioxidant. Hij onderscheidt zich ook door zijn rijkdom aan vitamine C, provitamine A en spoorelementen.

In de keuken kunnen tomaten rauw of gekookt op talloze manieren worden gegeten: in salades of als aperitiefhapje, gegrild, gevuld, gemarineerd, gekonfijt, in ratatouille, als coulis... Er bestaan tomaten in alle kleuren, vormen en maten. Profiteer ervan en kweek meerdere rassen in de moestuin voor afwisseling!

De oogst: De oogstperiodes variëren afhankelijk van de vroegrijpheid: vroege rassen kunnen 55 tot 70 dagen na het planten worden geplukt, middentijdrassen van 70 tot 85 dagen en late rassen na meer dan 85 dagen. De pluk gebeurt wanneer de tomaat zijn definitieve kleur heeft gekregen en wanneer de textuur, hoewel stevig, een lichte verzachting vertoont. Voor een betere bewaring plukt u de vrucht met het steeltje er nog aan. Let op: onrijpe vruchten, stengels en bladeren bevatten solanine en mogen niet worden gegeten.

De bewaring: De optimale bewaartemperatuur voor tomaten ligt tussen 10 en 15°C. Bewaring in de koelkast is mogelijk, maar gaat wel ten koste van de smaakkwaliteit van de vruchten. Voor langere bewaring kunnen tomaten worden gekonfijt, gedroogd, ingevroren, ingemaakt of tot jam worden verwerkt. Om ze te konfijten, snijdt u uw tomaten doormidden en vangt u het sap op. Leg de halve tomaten met de snijkant naar boven op de bakplaat van uw oven. Bestrooi met zout, peper en suiker en zet ze minstens een uur in de oven op een zeer lage stand. Haal de tomaten eruit, doe ze in een glazen pot en vul aan met olijfolie.

De tuintip: Om water geven te beperken, adviseren wij u om de bodem te mulchen met dunne, opeenvolgende lagen grasmaaisel, bij voorkeur gemengd met afgevallen blad. Deze beschermlaag houdt de grond vochtig en beperkt ook het onkruid wieden.