Ui Sturon BIO

De Ui Sturon produceert grote, strogele bollen die bolrond zijn en lichtjes toelopen aan de bovenkant. De buitenste rok is vrij dik. Het is een bewaarui met een zeer hoge opbrengst. Hij is geschikt voor alle culinaire toepassingen, maar door zijn zeer uniforme formaat is hij perfect om te vullen. Sturon zaai je van januari tot april, en in de warmere streken van oktober tot april, voor een oogst van juli tot september.

De ui is een plant die wordt gekweekt als groente en als kruiderij. Hij wordt zowel rauw, gekookt als gemarineerd gegeten. Je vindt hem terug in salades, soepen, als uiencompote bij kaas of vleeswaren, of in bijvoorbeeld een pissaladière. De ui is een tweejarige kruidachtige plant met cilindrische, holle stengels en een bloemstengel. Het is de vlezige bol die wordt gegeten, soms ook de stengels op de manier van lente-ui. In bredere zin wordt 'ui' ook gebruikt voor alle bloembollen. Aan het einde van het tweede jaar produceert hij een bloei in schermen, waaruit het zaad wordt gevormd. Sommige variëteiten produceren geen bloemen maar luchtdbollen.

Er bestaan ongeveer 900 soorten uien, die gewoonlijk worden gecategoriseerd op kleur: witte, gele, rode, roze of groene. De ui is oorspronkelijk afkomstig uit Centraal-Azië, waar hij al meer dan 6000 jaar wordt gegeten. Zijn aanwezigheid is ook aangetoond in de graven van farao's als proviand. Zijn therapeutische en smaakvolle eigenschappen werden daar toen al erkend. De Romeinen introduceerden de ui veel later in heel West-Europa. Ook is het Christoffel Columbus die de ui naar Amerika bracht tijdens zijn tweede reis.

Deze groente, rijk aan zwavelverbindingen, doet ons tranen zodra we hem snijden. Het zijn dezezelfde verbindingen die verantwoordelijk zijn voor zijn bloedsuikerverlagende eigenschappen. Naast andere eigenschappen staat de ui erom bekend het cholesterolgehalte in het bloed te verlagen en de bloeddruk te verlagen. Rijk aan vitamine A, B, C en mineralen, is hij vaak beter verteerbaar als hij gekookt is en krijgt hij een zoetere smaak.

De oogst: om uw 'bewaar'-uien zo lang mogelijk te kunnen bewaren, is het nodig ze onder goede omstandigheden te oogsten. Zorg eerst dat u twee tot drie dagen mooi weer voor de boeg heeft. Uien zijn klaar om te oogsten wanneer de stengels volledig verdroogd zijn en op de grond liggen. Trek ze voorzichtig uit de grond en laat ze twee tot drie dagen op de grond in de zon opdrogen tot begaanbaar. Daarna verwijdert u het overtollige gedroogde vuil door ze lichtjes af te wrijven. Voorjaarszaai wordt geoogst in juli-augustus om in het najaar en de winter te worden gegeten. Najaarszaai wordt geoogst in maart om in het voorjaar en de zomer te worden gegeten.

De bewaring: als de staat van de stengels het toelaat, kunt u een vlecht maken om de bossen op te hangen. Anders legt u uw uien op roosters op een donkere, koele, droge en goed geventileerde plaats, zodat ze niet rotten. Controleer eerst of ze geen kneuzingen hebben opgelopen om rot te voorkomen, wat uw hele oogst zou kunnen aantasten. Als de bewaarplaats te warm is, hebben uien de neiging om uit te lopen. Ze kunnen 5 tot 7 maanden worden bewaard onder goede omstandigheden. Natuurlijk kunt u uw uien ook vers gebruiken, naar behoefte. Ze zijn trouwens het lekkerst als ze vers zijn. In dat geval zijn ook de verse bladeren eetbaar.

De tuintip: combineer uw uien met uw wortelen. Uien houden de wortelvlieg op afstand en wortelen temperen de aanvallen van de uienvlieg. De ui houdt van het gezelschap van bieten, aardbeien en sla. Maar hij belemmert de groei van tuinbonen, erwten en bonen.