Wilde rucola Montana (zaad)

De Wilde rucola 'Montana' is een keukenkruid met blad dat zeer gewaardeerd wordt door fijnproevers voor zijn smaak en textuur. Met een hoogte van 10 tot 20 cm groeit hij wat langzamer dan gekweekte rucola, maar biedt intensere, pittigere smaken. Scherp en kruidig, met een hazelnootaroma, het is een salade die smaak geeft aan de gerechten die hij begeleidt. Robuust en weinig eisend, kan hij van maart tot september direct in de vollegrond worden gezaaid voor een oogst ongeveer 2 maanden later.

Wilde rucola, in het Latijn Diplotaxis tenuifolia, behoort tot de Kruisbloemenfamilie (Brassicaceae). Al bekend sinds de oudheid, oogstten de Romeinen hem om hun salades op smaak te brengen. Vroeger was hij verboden in de moestuinen van kloosters vanwege zijn vermeende afrodiserende werking. Hij produceert lange, smalle, langwerpige, enigszins dikke, donkergroene bladeren met een scherpe en peperige smaak. Aan het uiteinde van de rechtopstaande stengels verschijnen bleekgele bloemen, geaderd met paars.

De Wilde rucola 'Montana' stelt weinig eisen, hij groeit het best in een humusrijke, vochtige en drainerende bodem, maar doet het ook prima in gewone grond.

In de keuken: wilde rucola wordt gebruikt zoals zijn neefje, de gekweekte rucola, maar zijn bladeren zijn kleiner en zijn aroma is krachtiger. Zijn unieke smaak varieert afhankelijk van de teeltwijze en de leeftijd van zijn bladeren. Als ze jong zijn, hebben ze een hazelnootsmaak, en als ze ouder zijn een vleugje bitterheid. In alle gevallen geeft rucola smaak aan salades, rauwkost, sandwiches, carpaccio... Hij past gemakkelijk in de "mesclun", een salademengsel bestaande uit: sla, veldsla, andijvie, eikenbladsla... Hij kruidt pizza's, begeleidt pastagerechten, of vult quiches, hartige taarten, lasagne en ovenschotels aan. Hij is ook uitstekend geschikt voor het maken van soepen, crèmesoepen of pesto. Hij past bij wereldkeukens, bijvoorbeeld in Portugal, waar hij gekookt geserveerd wordt met vis of vlees, of in Turkije als bijgerecht bij bulgur, of in Egypte bij bonenstoofschotels. Rijk aan zijn smaken, combineert rucola goed met die van geitenkaas of gorgonzola, tomaten, gedroogde ham of walnootolie.

Gezondheidsvoordelen van wilde rucola: Verfrissend en tonisch, deze bladgroente heeft spijsverteringsbevorderende en antioxiderende eigenschappen. Hij is rijk aan vezels, carotenen, vitamines A, C en K, en levert calcium en ijzer.

Oogst: Het is aan te raden om op verschillende tijdstippen te zaaien voor mooie, gespreide plukken van mei tot november. Afhankelijk van het seizoen en de plaats vindt de eerste oogst plaats 6 tot 8 weken na het zaaien. De bladeren worden eenvoudig afgesneden bij de grond, naar behoefte.

Bewaring: de bladeren van rucola zijn enkele dagen houdbaar in de koelkast. Om optimaal van zijn aroma te genieten, raden we aan hem vers geplukt te consumeren.

De tip van de tuinier: Aardvlooien, minuscule kevers, zijn dol op rucolabladeren, die ze bij droog en warm weer nauwkeurig gaatjes in prikken. Hoewel verneveling met boerenwormkruidgier de schade kan beperken, blijft het plaatsen van een insectengaas direct na het zaaien de meest effectieve bestrijdingsmethode, terwijl het gebruik van insecticide wordt vermeden. Zelfs van natuurlijke herkomst heeft dit gevolgen voor het evenwicht in de tuin.