Prei Leblond

De Prei Leblond is een ras dat geselecteerd is om zijn grote winterhardheid. Het is afkomstig uit het noorden van Frankrijk en is een lokaal ras uit het Audomarois moerasgebied. De schacht is dik en draagt brede, zachte bladeren met een bleekgroen tot blauwachtige kleur. Met zijn zachte textuur, niet vezelig en met een uitgesproken smaak, kan hij over een lange periode worden geoogst, van september tot april, na zaaien dat gespreid wordt van maart tot mei. Hij vertoont een goede weerstand tegen preiroest.

De prei of Allium porrum is een tweejarig kruid dat behoort tot de Alliaceae-familie. Oorspronkelijk afkomstig uit Centraal-Azië, was hij al bekend bij de Egyptenaren, 1500 jaar voor onze jaartelling. Zijn loof was toen lang en zeer fijn. De Romeinen waardeerden hem ook. Zijn uiterlijk leek toen op dat van zijn neef de ui, met een zeer dunne schacht en een duidelijk gezwollen bol. We weten ook dat hij in de Middeleeuwen al overal in Europa was geïntroduceerd. Het ras Leblond is een ras dat dateert uit de jaren 1930-1950. Het werd geselecteerd door een groenteteler, de heer Elie Leblond, die zaden uit Nederland meebracht en het ras aanpaste aan de omstandigheden van het Audomarois moeras, een nat gebied in het Franse departement Pas-de-Calais en Nord. Zijn selectiecriteria waren gericht op weerstand tegen kou, tolerantie voor vocht en weerstand tegen roest. De enige nadelen zijn de zachtheid van zijn bladeren en zijn open groeiwijze, waardoor hij niet geschikt was voor mechanische oogst, maar gelukkig hebben lokale telers het zaad bewaard en doorgegeven.

Prei heeft lange, blauwgroene of donkergroene, brede en omhullende (schedevormende) bladeren die samen de zogenaamde schacht vormen, het witte deel dat op een stengel lijkt. Deze schacht is het meest gewaardeerde deel. Wit van kleur, is de smaak zeer fijn en komt overeen met het ondergrondse deel dat geen licht heeft gekregen. Aan het einde van het tweede jaar produceert hij een bloemstengel met een bolvormige, lila bloemscherp ter grootte van een tennisbal, dat het embleem van Wales is geworden.

Deze zeer winterharde groente, waarvan sommige winterrassen temperaturen onder -15°C tot zelfs -20°C kunnen verdragen, kan een groot deel van het jaar worden gezaaid (februari tot augustus). Beschouwd als een wintergroente, kan hij in bijna alle seizoenen worden geoogst. Prei is rijk aan voedingsvezels die de spijsvertering bevorderen. Hij is ook rijk aan vitamine C en B en aan zwavelhoudende verbindingen met antioxiderende eigenschappen. Net als de ui zou hij ook de reputatie hebben het cholesterolgehalte in het bloed te verlagen, naast andere voordelen.

Hij is goed voor de gezondheid, maar ook op culinair gebied: zijn smaak zit halverwege tussen die van ui en asperge, wat hem een van zijn bijnamen opleverde: 'asperge van de armen'. Vooral de witte schacht en de haarwortels worden gegeten. Hij wordt gebruikt in de bereiding van vele lokale gerechten over de hele wereld. Het is een sleutelelement van de traditionele pot-au-feu, maar hij wordt ook gegeten in soepen, quiches, koud in vinaigrette of zelfs rauw, zeer fijn gesneden in salades, enz. De Japanners zijn er dol op: hij komt voor in vele recepten zoals sushi en sashimi of de heerlijke prei met sesam.

De oogst: Oogst uw prei naar behoefte. De oogst vindt meestal plaats tussen de 5 en 8 maanden na het zaaien. Trek voorzichtig aan de prei om de schacht niet te beschadigen of aan te snijden. Als u moeite heeft met deze handeling, gebruik dan een kleine schep op enkele centimeters van de gewenste prei en hef hem voorzichtig op om hem gemakkelijker te verwijderen.

De bewaring: U kunt hem twee weken bewaren in de groentelade van uw koelkast. Ze zijn bijna 3 maanden houdbaar in de vriezer. Verpak ze in een zakje nadat u ze enkele minuten heeft geblancheerd, onder koud water heeft afgespoeld en zorgvuldig heeft gedroogd.

De tuiniertip: Combineer prei en wortel. De wortelvlieg houdt niet van prei en de preivlieg is niet dol op wortel! Tomaten, sla en aardbeien zijn ook goede gezelschapsplanten voor prei, maar prei houdt niet van de aanwezigheid van zijn neef de ui, noch van bieten en bonen.

Om te weten of een prei water nodig heeft, hoeft u alleen maar zijn loof te observeren: als het rechtop staat, is alles in orde, hij heeft geen dorst. Als zijn loof slap wordt en opzij gaat hangen, heeft hij waarschijnlijk een slok water nodig.