Stamslaboon Morgane

De Slaboon 'Morgane' is een laagblijvende variëteit die een veelvoud aan mooie, rechte peulen vormt van 18 tot 20 cm lang met bruine bonen. Ze bevatten geen draad of perkament. Zeer smaakvol en ook uitstekend geschikt om in te vriezen of in te maken. De oogsten kunnen worden samengevoegd. De variëteit 'Morgane' biedt een uitstekende opbrengst, mede dankzij een grote resistentie tegen bonenvirussen en antraknose. Ze kan worden gezaaid van april tot augustus en geoogst van juni tot oktober.

Of je ze nu eet voor de peul of de boon, de slaboon is een zeer geliefde groente in de tuin, omdat hij heel makkelijk te telen is. Hij is zo punctueel dat de tuinder tot op de dag nauwkeurig weet wanneer hij zijn eerste oogst kan verwachten, namelijk 60 dagen na het zaaien.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vervolgens vanaf de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon inmiddels een onmisbaar peulvrucht geworden in alle wereldkeukens. De inheemse Amerikanen teelden hem voor zijn gedroogde zaden, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw de consumptie van de hele, onrijpe peul introduceerden.
De boon is een klimplant met onbepaalde groei. De primitieve variëteiten zijn allemaal stokbonen en hebben ondersteuning nodig. Later zijn er om praktische redenen laagblijvende variëteiten geselecteerd, maar alle hebben ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn meestal groen, soms geel (boterbonen), gestreept met rood of zelfs paars. Tot de variëteiten die in het fijne of extra fijne stadium worden gegeten, behoren de draadbonen die bij rijpheid draden vormen. Daarna verhout de peul en verliest hij zijn smaakkwaliteit.

De prinsessenboon is over het algemeen vleziger en wordt in zijn geheel gegeten, bonen en peul, zelfs bij rijpheid. De meer recent gecreëerde draadloze prinsessenbonen kunnen jong worden gegeten als extra fijn tot in een voller stadium als een prinsessenboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan alleen de zaden worden gegeten) onderscheiden we de oogst van verse bonen van die van gedroogde zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, spoorelementen en mineralen. De gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

De oogst: de oogst van verse bonen of jonge peulen begint 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De bonen moeten nog net hun kleur krijgen. Voor consumptie van de peulen vindt de oogst elke 2 of 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor draadbonen. De oogst van droge bonen gebeurt door de hele plant af te snijden en deze op te hangen op een droge, luchtige plek. Ze kunnen naar behoefte worden gedopt.

De bewaring: het invriezen van peulen is tegenwoordig de meest voorkomende bewaarmethode. Snijd daarvoor de steeltjes eraf, was ze, blancheer ze 5 tot 6 minuten in kokend water en dompel ze daarna onder in koud water voordat je ze droogt in een schone theedoek. Eenmaal in een zakje kunnen de bonen in de vriezer op -18°C. Toch wint het inmaken weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteiten van deze bewaarmethode. Net als bij invriezen: steeltjes eraf, wassen, blancheren en dan de bonen in koud water dompelen. Doe ze vervolgens in potten die je vult met gezouten kokend water. Sluit ze af en steriliseer ze in een pan of met een sterilisator gedurende 1,5 uur op middelhoog vuur. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan en goed vastzitten.

Droogbonen: goed gedroogde bonenzaden kunnen een jaar worden bewaard onder goede omstandigheden, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip: bonen hebben, zoals alle leden van de vlinderbloemenfamilie, de eigenschap stikstof uit de lucht in de bodem vast te leggen dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de grond te regenereren. Je kunt een bonenteelt opnemen in een vruchtwisseling na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de teelt van bonen in Midden- en Zuid-Amerika gecombineerd met die van pompoen en maïs, wat een positief samenspel vormt. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijs, omdat ze elkaar beschermen. Vermijd echter de aanwezigheid van lookachtigen of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen aanvallen van bladluis en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan profiteren.