Stamslaboon Aiguillon BIO - Ferme de Sainte Marthe

De Donkergroene Slaboon 'Aiguillon' is een hoogproductief ras dat bedoeld is om te worden gegeten in het extra fijne of fijne stadium om ten volle te kunnen genieten van zijn smaakkwaliteiten. De zaaiperiode loopt van april tot juli voor een oogst van juni tot oktober. Zijn donkergroene peulen kunnen 18 tot 20 cm lang worden, ze zijn lang, dun en hebben een ronde doorsnede. De Donkergroene Slaboon 'Aiguillon' is geschikt voor bedekte teelt of vollegrond. Hij is resistent tegen virussen en tegen anthracnose. De opbrengst van een stokloze slaboon is ongeveer 5 tot 7 kg/m².

Of hij nu wordt gegeten om zijn peul of zijn zaad, de boon is een zeer gewaardeerde groente in de tuin omdat hij heel gemakkelijk te telen is. Hij is zo punctueel dat de tuinder tot op de dag nauwkeurig weet wanneer hij zijn eerste oogst kan doen, namelijk 60 dagen na het zaaien.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vervolgens geacclimatiseerd in Europa vanaf de 16e eeuw, is de boon nu een onmisbare peulvrucht geworden in alle wereldkeukens. De indianen verbouwden hem voor zijn gedroogde zaden, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw de consumptie van de hele peul initieerden door hem onrijp te plukken.
De boon is een klimplant met onbepaalde groei. De primitieve rassen zijn allemaal stokbonen en hebben ondersteuning nodig. Later zijn om praktische redenen stokloze rassen geselecteerd, maar ze hebben allemaal ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn over het algemeen groen, soms geel (boterbonen), gestreept met rood of zelfs paars. Onder de rassen die we in het fijne of extra fijne stadium eten, zijn er de slabonen die bij rijpheid draden vertonen. Vervolgens wordt de peul perkamentachtig en verliest hij zijn smaakkwaliteit.
De prinsessenboon is over het algemeen vleziger en wordt volledig gegeten, zaden en peulen, zelfs bij rijpheid. De meer recent gecreëerde filet-prinsessenbonen kunnen jong worden gegeten als extra fijn tot een voller stadium als een prinsessenboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan we alleen de zaden eten) onderscheiden we de oogst van verse korrels van die van gedroogde zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, spoorelementen en mineralen. De gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

De oogst: de oogst van verse korrels of jonge peulen begint 60 dagen na het zaaien. Voor verse korrels moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De korrels moeten nauwelijks hun kleur hebben aangenomen. Voor het eten van de peulen vindt de oogst elke 2 of 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor slabonen. De oogst van droge korrels gebeurt door de hele plant af te snijden en deze op te hangen op een droge, goed geventileerde plek. Ze kunnen naar behoefte worden gedopt.

De bewaring: het invriezen van de peulen is tegenwoordig de meest voorkomende bewaarmethode. Daarvoor moeten ze worden gekopt, gewassen, 5 tot 6 minuten worden geblancheerd in kokend water en vervolgens in koud water worden gedompeld voordat ze worden gedroogd in een schone theedoek. Eenmaal in een zakje kunnen de bonen in de vriezer worden geplaatst op -18°C. Het inmaken wint echter weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteiten van deze bewaarmethode. Net als bij invriezen: kop ze, was ze, blancheer ze en dompel ze dan in koud water. Doe ze vervolgens in potten die je vult met gezouten kokend water. Sluit ze af en steriliseer ze in een stoofpan of met een sterilisator gedurende 1,5 uur op middelhoog vuur. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan nadat je ze goed hebt vastgezet.

Gedroogde bonen: goed gedroogd kunnen bonenzaden een jaar worden bewaard als ze onder goede omstandigheden worden opgeslagen, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip: bonen hebben, zoals alle leden van de vlinderbloemenfamilie, de eigenschap om stikstof uit de lucht in de bodem vast te leggen dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de bodem te regenereren. Je kunt een bonenteelt opnemen in het kader van vruchtwisseling na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de teelt van bonen in Midden- en Zuid-Amerika geassocieerd met die van pompoenen en maïs, waardoor een drietal ontstaat waarvan het gezelschap gunstig is. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijzen omdat ze elkaar beschermen. Vermijd daarentegen de aanwezigheid van lookachtigen of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen aanvallen van bladluis en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan hebben geprofiteerd.