Stokspekboon Goldmarie BIO - Ferme de Sainte Marthe

De Stokboon Goldmarie is een gele slaboon met platte, brede, goudgele peulen. Oogst ze wanneer ze een lengte van 15 tot 20 cm hebben bereikt, want dan zijn ze op hun best. Ze worden niet draderig of perkamentachtig en blijven zelfs bij latere oogst heerlijk mals.
Zet voor dit prachtige klimmende ras een tipi of een soort wigwam van bamboestokken; zo combineert u het nuttige met het aangename. Goldmarie torent met haar 2 meter hoogte immers boven de moestuin uit en vormt samen met een paar andere planten al snel een groene wand. Van april tot juli legt u enkele zaden in een zaaikuiltje aan de voet van elke steun. Elke plant produceert in het voorjaar een overvloed aan witte bloemen, waarna van juli tot oktober een prachtige, goudgele vruchtdracht volgt.

Of je ze nu voor de peul of voor het zaad teelt, bonen zijn zeer geliefde groenten in de tuin omdat ze zo makkelijk te telen zijn. Ze zijn zo punctueel dat de moestuinder tot op de dag nauwkeurig weet wanneer de eerste oogst zal zijn: 60 dagen na het zaaien.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vervolgens vanaf de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon inmiddels een onmisbaar peulvruchtgewas in alle wereldkeukens geworden. De inheemse Amerikanen teelden hem voor zijn gedroogde zaden, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw de consumptie van de hele, onrijpe peul introduceerden.
De boon is een klimplant met onbepaalde groei. De primitieve rassen zijn allemaal stokbonen en hebben ondersteuning nodig. Later zijn om praktische redenen stamslagen geselecteerd, maar alle soorten hebben ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn meestal groen, soms geel (gele bonen), gestreept met rood of zelfs paars. Onder de rassen die in het fijne of extra fijne stadium worden gegeten, zijn de draadbonen die bij rijpheid draden vormen. Daarna wordt de peul perkamentachtig en verliest hij zijn smaakkwaliteit.
De slaboon is over het algemeen vleziger en wordt in zijn geheel gegeten, zaden en peulen, zelfs bij rijpheid. De meer recent ontwikkelde draadloze slabonen kunnen jong als extra fijn worden gegeten tot een voller stadium als een slaboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan alleen de zaden worden gegeten) onderscheiden we de oogst van verse bonen van die van gedroogde zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, spoorelementen en mineralen. Gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

De oogst: de oogst van verse bonen of jonge peulen begint 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De bonen moeten nog net hun definitieve kleur krijgen. Voor de consumptie van peulen vindt de oogst om de 2 of 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor draadbonen. De oogst van droge bonen gebeurt door de hele plant af te snijden en deze op te hangen op een droge, goed geventileerde plek. Ze kunnen naar behoefte worden gedopt.

De bewaring: het invriezen van peulen is tegenwoordig de meest voorkomende bewaarmethode. Daarvoor moeten ze worden gesnaveld, gewassen, 5 tot 6 minuten worden geblancheerd in kokend water en vervolgens in koud water worden gedompeld voordat ze in een schone theedoek worden gedroogd. Eenmaal in een zak verpakt, kunnen de bonen in de vriezer op -18°C worden geplaatst. Het inmaken wint echter weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteit van deze bewaarmethode. Net als bij invriezen: snavel de bonen, was ze, blancheer ze en dompel ze daarna in koud water. Doe ze vervolgens in potten die u vult met gezouten kokend water. Sluit ze af en steriliseer ze vervolgens 1,5 uur op middelhoog vuur in een pan of met een sterilisator. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan en goed zijn vastgezet.

Droogbonen: goed gedroogde bonenzaden kunnen een jaar worden bewaard als ze onder goede omstandigheden worden opgeslagen, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip: bonen hebben, zoals alle leden van de vlinderbloemenfamilie, de eigenschap stikstof uit de lucht in de bodem vast te leggen dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de grond te regenereren. Een bonenteelt kan worden opgenomen in een vruchtwisseling na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de bonenteelt in Midden- en Zuid-Amerika geassocieerd met die van pompoen en maïs, wat een drietal vormt waarvan het gezelschap gunstig is. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijzen, omdat ze elkaar beschermen. Vermijd echter de aanwezigheid van lookachtigen of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen aanvallen van bladluis en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan hebben geprofiteerd.