Stokslaboon Mistica - Vilmorin

De Stokboon Mistica is een Vilmorin-veredelde variëteit van slaboon die bijzonder productief is, met lange, brede en platte groene peulen van 25 cm. De zaden bij rijpheid zijn crèmewit en laten een lichte verdikking onder de peul zien.
Zijn vrij fijne en lichtzoete smaak maakt hem geschikt voor alle culinaire variaties. We waarderen hem in eenvoudige bereidingen zoals met peterselie en knoflook, of in stukjes gesneden en gewokt.
Deze verbetering van de Musica-variëteit, zeer winterhard en krachtig, heeft een zeer open loof en bereikt snel een hoogte van 2,5 tot 3 meter. Door bamboestokken in een tipi- of A-vorm te plaatsen, voeg je esthetiek toe aan je moestuin: je krijgt prachtige stokken die een groene muur vormen. Plaats meerdere zaden in een zaaikuiltje aan de voet van elke steun. Elke plant produceert in het voorjaar een veelvoud aan witte bloemen, die vanaf juli plaatsmaken voor een prachtige vruchtzetting. Je oogst van juli tot september na het zaaien van april tot juli.
Stokbonen hebben een hoge opbrengst en de oogst spreidt zich uit over een langere periode dan bij dwergvariëteiten.

Of hij nu voor zijn peul of zijn zaad wordt gegeten, de boon is een zeer gewaardeerde groente in de tuin omdat hij heel gemakkelijk te telen is. Hij is zo punctueel dat de tuinder tot op de dag nauwkeurig weet wanneer hij zijn eerste oogst zal doen, namelijk 60 dagen na het zaaien.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vervolgens vanaf de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon nu een onmisbare peulvrucht geworden in alle wereldkeukens. De indianen teelden hem voor zijn gedroogde zaden, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw de consumptie van de hele peul initieerden door hem onrijp te plukken.
De boon is een liaan met onbepaalde groei. De primitieve variëteiten zijn allemaal stokbonen en hebben ondersteuning nodig. Later zijn om praktische redenen dwergvariëteiten geselecteerd, maar alle hebben ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn meestal groen, soms geel (boterbonen), gestreept met rood of zelfs paars. Onder de variëteiten die we in het fijne of extra fijne stadium eten, zijn er de prinsessenbonen die bij rijpheid draden vertonen. Daarna wordt de peul perkamentachtig en verliest hij zijn smaakkwaliteit.
De slaboon is over het algemeen vleziger en wordt volledig gegeten, zaden en peulen, zelfs bij rijpheid. De meer recent gecreëerde prinsessen-slabbonen kunnen jong gegeten worden als extra fijn tot een vleziger stadium als een slaboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan men alleen de zaden eet), onderscheiden we de oogst van verse bonen van die van gedroogde zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, spoorelementen en mineralen. De gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

De oogst: de oogst van verse bonen of jonge peulen begint 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De bonen moeten amper hun kleur hebben aangenomen. Voor consumptie van de peulen vindt de oogst elke 2 of 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor prinsessenbonen. De oogst van droge bonen gebeurt door de plant volledig af te snijden en op te hangen op een droge, luchtige plek. Ze kunnen naar behoefte worden gedopt.

De bewaring: het invriezen van peulen is tegenwoordig de meest voorkomende bewaarmethode. Daarvoor moeten ze worden gekopt, gewassen, 5 tot 6 minuten in kokend water worden geblancheerd en vervolgens in koud water worden gedompeld voordat ze in een schone theedoek worden gedroogd. Eenmaal in een zakje kunnen de bonen in de vriezer op -18°C worden geplaatst. Toch wint het inmaken tegenwoordig weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteiten van deze bewaarmethode. Net als bij invriezen: kop, was, blancheer en dompel de bonen vervolgens in koud water. Doe ze daarna in potten die je vervolgens vult met gezouten kokend water. Sluit ze af en steriliseer ze in een pan of met een sterilisator gedurende 1,5 uur op middelhoog vuur. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan na ze goed te hebben vastgezet.

Droogbonen: goed gedroogd kunnen bonenzaden een jaar worden bewaard als ze onder goede omstandigheden worden opgeslagen, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip: bonen hebben, zoals alle leden van de vlinderbloemenfamilie, de eigenschap stikstof uit de lucht in de bodem vast te leggen dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de bodem te regenereren. Je kunt een bonenteelt opnemen in het kader van vruchtwisseling na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de teelt van bonen in Midden- en Zuid-Amerika geassocieerd met die van pompoenen en maïs, waardoor een drietal ontstaat waarvan het gezelschap gunstig is. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijzen omdat ze elkaar beschermen. Vermijd echter de aanwezigheid van lookachtigen of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen bladluisaanvallen en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan hebben geprofiteerd.