Stamslaboon Velour - Vilmorin

De Bonen 'Velour' is een laagblijvende slaboon die bijzonder productief en ziekteresistent is. Hij produceert prachtige donkerpaarse peulen van 12 cm lang en met een zeer fijn kaliber. Hij kan gegeten worden in het extra fijne tot fijne stadium. Maar het is vooral als slaboon dat hij zijn reputatie heeft opgebouwd, omdat hij niet perkamentachtig wordt en geen draden vormt. Met een zeer fijne smaak lenen zijn peulen met lichtbruine zaden zich voor alle culinaire variaties. De manieren om sperziebonen (of paarse bonen) te waarderen zijn bovendien talrijk. Denk bijvoorbeeld aan Libanese of Niçoise bereidingen die vers gegeten worden. Deze recepten blijken ideaal tijdens de zomermaanden.
'Velour' verliest zijn paarse kleur tijdens het koken en krijgt een mooie donkergroene kleur, tenzij hij heel licht gestoomd wordt. Dit ras met originele kleuren bewijst nog maar eens dat de moestuin zowel voedzaam als esthetisch kan zijn. De oogst vindt plaats van juli tot september.

Of hij nu gegeten wordt voor zijn peul of zijn zaad, de boon is een zeer gewaardeerde groente in de tuin omdat hij heel gemakkelijk te telen is. Hij is zo punctueel dat de tuinder tot op de dag nauwkeurig weet wanneer hij zijn eerste oogst zal doen, namelijk 60 dagen na het zaaien.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vervolgens vanaf de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon inmiddels een onmisbare peulvrucht geworden in alle wereldkeukens. De inheemse Amerikanen teelden hem voor zijn gedroogde zaden, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw de consumptie van de hele peul initieerden door hem onrijp te plukken.
De boon is een klimplant met onbepaalde groei. De primitieve rassen zijn allemaal stokbonen en hebben een ondersteuning nodig. Later zijn om praktische redenen laagblijvende rassen geselecteerd, maar ze hebben allemaal ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn meestal groen, soms geel (boterbonen), gestreept met rood of zelfs amethistkleurig. Onder de rassen die we in het fijne of extra fijne stadium eten, zijn er de draadbonen die bij rijpheid draden vertonen. Vervolgens wordt de peul perkamentachtig en verliest hij zijn smaakkwaliteit.
De slaboon is over het algemeen vleziger en wordt volledig gegeten, zaden en peulen, zelfs bij rijpheid. De meer recent gecreëerde draadloze slabonen kunnen jong gegeten worden als extra fijn tot een vleziger stadium als een slaboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan men alleen de zaden eet), onderscheiden we de oogst van verse bonen van die van gedroogde zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, aan spoorelementen en mineralen. De gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

De oogst: de oogst van verse bonen of jonge peulen begint 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De bonen moeten amper hun kleur hebben aangenomen. Voor de consumptie van peulen vindt de oogst elke 2 of 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor draadbonen. De oogst van droge bonen gebeurt door de plant volledig af te snijden en op te hangen op een droge, goed geventileerde plek. Ze kunnen naar behoefte gedopt worden.

De bewaring: het invriezen van peulen is tegenwoordig de meest voorkomende bewaarmethode. Hiervoor moeten ze worden gekopt, gewassen, 5 tot 6 minuten geblancheerd in kokend water en vervolgens in koud water worden gedompeld voordat ze in een schone theedoek worden gedroogd. Eenmaal in een zakje kunnen de bonen in de vriezer op -18°C worden geplaatst. Toch wint het inmaken weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteiten van deze bewaarmethode. Net als bij invriezen: kop, was, blancheer en dompel de bonen in koud water. Doe ze vervolgens in potten die je vult met kokend, gezouten water. Sluit ze af en steriliseer ze in een pan of met een sterilisator gedurende 1,5 uur op middelhoog vuur. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan na ze goed te hebben vastgezet.

Gedroogde bonen: goed gedroogd kunnen bonenzaden een jaar bewaard worden als ze onder goede omstandigheden worden opgeslagen, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip: bonen hebben, zoals alle leden van de vlinderbloemenfamilie, de eigenschap om stikstof uit de lucht in de bodem vast te leggen dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de bodem te regenereren. Je kunt een bonenteelt opnemen in het kader van vruchtwisseling na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de teelt van bonen in Midden- en Zuid-Amerika geassocieerd met die van pompoenen en maïs, wat een drietal vormt waarvan het gezelschap gunstig is. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijzen omdat ze elkaar beschermen. Vermijd daarentegen de aanwezigheid van lookachtigen of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen aanvallen van bladluis en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan hebben geprofiteerd.