Stamslaboon Argus BIO - Ferme de Sainte Marthe

De Stamslaboon 'Argus' is een uitstekend ras met een subtiele smaak die zowel als snijboon als als slaboon gegeten kan worden. De peulen van 18 tot 20 cm, die zeer fijn zijn, groeien in lange trossen. Met een uitstekende weerstand tegen bonenziekten en een zeer hoge productiviteit is 'Argus' eigenlijk een topkeuze voor de moestuin. De peulen met witte bonen lenen zich voor alle culinaire variaties. De manieren om deze sperzieboon te waarderen zijn bovendien talrijk. Denk bijvoorbeeld aan Italiaanse, Indiase of Libanese bereidingen die vers gegeten worden. Deze recepten zijn ideaal tijdens de zomeroogst. 'Argus' is zeer geschikt om in te vriezen. Hij wordt geoogst van juli tot oktober. 

Of hij nu voor zijn peul of zijn boon wordt gegeten, de boon is een zeer gewaardeerde groente in de tuinen omdat hij heel gemakkelijk te telen is. Hij is zo punctueel dat de tuinder tot op de dag nauwkeurig weet wanneer hij zijn eerste oogst kan doen, namelijk 60 dagen na het zaaien.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vervolgens vanaf de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon inmiddels een onmisbaar peulvrucht geworden in alle wereldkeukens. De inheemse Amerikanen teelden hem voor zijn gedroogde bonen, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw de consumptie van de hele peul initieerden door hem onrijp te plukken.
De boon is een liaan met een onbepaalde groei. De primitieve rassen zijn allemaal stokbonen en hebben een klimsteun nodig. Later zijn om praktische redenen stambonenrassen geselecteerd, maar ze hebben allemaal ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn meestal groen, soms geel (boterbonen), gestreept met rood of zelfs paars. Onder de rassen die in het fijne of extra fijne stadium gegeten worden, zijn er de snijbonen die bij rijpheid draden vertonen. Daarna wordt de peul perkamentachtig en verliest hij zijn smaakkwaliteit.
De slaboon is over het algemeen vleziger en wordt in zijn geheel gegeten, bonen en peulen, zelfs bij rijpheid. De meer recent gecreëerde snij- slabonen kunnen jong gegeten worden als extra fijn tot een vleziger stadium als een slaboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan alleen de bonen gegeten worden) onderscheiden we de oogst van verse bonen van die van gedroogde zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, aan spoorelementen en mineralen. De gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

De oogst : de oogst van verse bonen of jonge peulen begint 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De bonen moeten nog maar net hun kleur krijgen. Voor de consumptie van de peulen vindt de oogst elke 2 of 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor snijbonen. De oogst van droge bonen gebeurt door de hele plant af te snijden en deze op te hangen op een droge, luchtige plek. Ze kunnen naar behoefte gedopt worden.

De bewaring : het invriezen van de peulen is tegenwoordig de meest voorkomende bewaarmethode. Daarvoor moeten ze worden gekopt, gewassen, 5 tot 6 minuten in kokend water geblancheerd en vervolgens in koud water gedompeld worden voordat ze in een schone theedoek worden gedroogd. Eenmaal in een zakje kunnen de bonen in de vriezer op -18°C worden geplaatst. Toch wint het inmaken weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteiten van deze bewaarmethode. Net als bij invriezen: koppen, wassen, blancheren en dan de bonen in koud water dompelen. Doe ze vervolgens in potten die je vult met kokend, gezouten water. Sluit ze af en steriliseer ze in een stoofpan of met een sterilisator gedurende 1,5 uur op middelhoog vuur. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan nadat je ze goed hebt vastgezet.

Gedroogde bonen : goed gedroogde bonen kunnen een jaar bewaard worden als ze onder goede omstandigheden worden opgeslagen, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip : bonen hebben, net als alle leden van de vlinderbloemenfamilie, de eigenschap om stikstof uit de lucht in de bodem vast te leggen dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de grond te regenereren. Je kunt een bonenteelt opnemen in een vruchtwisseling na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de teelt van bonen in Midden- en Zuid-Amerika geassocieerd met die van pompoenen en maïs, wat een drietal vormt waarvan de combinatie gunstig is. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijzen omdat ze elkaar beschermen. Vermijd echter de aanwezigheid van lookachtigen of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen bladluisaanvallen en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan hebben geprofiteerd.