Vijgenboom Jannot

De Ficus carica 'Jannot' is een winterharde, krachtige, zelfbestuivende en zeer productieve vijgenvariëteit die ook ten noorden van de Loire regelmatig en overvloedig vrucht draagt. Deze vijg is tweemaaldragend; hij produceert een eerste keer rond juli en een tweede keer in september-oktober. De vruchten met een groengele schil, van groot formaat, met sappig rood vruchtvlees en een zoete, aromatische smaak zijn heerlijk om vers te eten, te verwerken in de keuken of te drogen. De vijg is een zomers genot met vele deugden en voedingsvoordelen. Zijn gemiddelde grootte, opmerkelijke architectuur en originele blad maken de Vijg 'Jannot' tot een zeer decoratieve en charmante struik. Planten in de herfst-winter, vorstvrij (of in het voorjaar voor koudere streken).

Een recente variëteit, de Ficus carica 'Jannot' is afkomstig uit Maine-et-Loire. Hij draagt de naam van de tuinier die hem kweekte.

Oorspronkelijk afkomstig uit streken met een warm gematigd klimaat, van het Middellandse Zeegebied tot Centraal-Azië, behoort de vijgenboom tot de moerbeifamilie (Moraceae). Meestal wordt hij niet hoger dan drie à vier meter en heeft hij een vrij kronkelige stam en een bossige groeiwijze. De bladverliezende bladeren zijn ruw en behaard, kunnen 25 cm lang worden en zijn min of meer verdeeld in drie tot zeven gevarieerd gevormde, gekartelde lobben. De onderkant van het blad is fluweelachtig en toont uitstekende nerven. De stengels, bladeren en vruchten bevatten een vrij irriterend wit melksap. Het hout, met een grijze, gladde schors, is zacht, sponsachtig en hol. De wortelstokken van de vijgenboom zijn krachtig.

Men onderscheidt: eenmaaldragende variëteiten die één oogst per jaar geven, meestal vrij overvloedig, meestal begin najaar, en tweemaaldragende variëteiten die twee keer per jaar vruchten dragen: zogenaamde "voorvijgen" in de zomer op de twijgen van het voorgaande jaar en de "najijgen" die zich normaal in het najaar ontwikkelen op het hout van het lopende jaar.

Van alle vijgenvariëteiten, is de Vijg 'Jannot' een tweemaaldragende variëteit. Hij produceert overvloedig een eerste keer in juli 'voorvijgen' van ongeveer 80 tot 100 g en vervolgens in oktober-november vijgen van 40 tot 70 g. Deze gespreide vruchtzetting zorgt voor een oogst van smakelijke vijgen gedurende het hele seizoen. De pluk vereist meerdere keren langs te gaan, zodat de vijgen op volle rijpheid geoogst kunnen worden en met maximale smaak genoten. De Ficus carica 'Jannot' is een zelfbestuivende en parthenocarpe variëteit, wat betekent dat hij vruchten geeft zonder bestuiving. Hij heeft geen andere vijgenbomen nodig en ook niet de tussenkomst van de vijgewesp, de enige bestuiver van de vijg, die te vorstgevoelig is om in een koud klimaat te overleven.

Vol van zon kan de vijg puur natuur gegeten worden als vers fruit, waarbij hij al zijn smaak en romigheid zal tonen. Hij zal ook verrassen en zoete gerechten opfleuren zoals taarten, clafoutis en andere compotes, en hartige gerechten in combinatie met geitenkaas, rauwe ham of foie gras, maar ook als begeleiding van gevogelte of wit vlees. De fijne, uitgesproken smaak van de vijg kan worden geaccentueerd met honing. Hij combineert ook uitstekend met zoet fruit zoals rood fruit (kers, aardbei, framboos, braam, bes, bosbes, ...) en druiven. Onder de fruitsoorten voor jam, nemen vijgen een eerste plaats in met een delicate en rijke smaak, die heel zacht is. Rijk aan vezels, heeft de vijg laxerende eigenschappen en de zaadjes bevorderen de spijsvertering. Hij is rijk aan mineralen, spoorelementen en vitamine B. Na de oogst is het, om de aroma's van de vijg niet aan te tasten, niet aan te raden ze in de koelkast te bewaren; de schil kan lijden onder vocht en condens.

De vijgenboom wordt vaak beschouwd als een van de mooiste fruitbomen. Zijn originele blad geeft hem een sierwaarde en biedt een mooie schaduwrijke plek, zeer aangenaam tijdens de zomerhitte. Plant de vijgenboom beschut tegen een muur die hem beschermt tegen de kou tijdens strenge winters, op een zuid- of zuidwestelijke standplaats, in gezelschap van de Granaatappel, de Witte moerbei en de Japanse wolmispel in de warmere streken. Meer naar het noorden kan hij gecombineerd worden met de Kweepeer, met Akebia quinata, en met de Feijoa, die eveneens winterhard en exotisch zijn. Houd goed rekening met zijn afmetingen op volwassen leeftijd om de plantafstand te bepalen. Hoewel de wortels geen schade veroorzaken aan moderne constructies, kunnen ze wel schade toebrengen aan muren opgetrokken in droge steen of met magere mortel, op ouderwetse wijze.