Vijgenboom Grise de Tarascon

De Ficus carica Grise de Tarascon (synoniemen Rouge d'Argenteuil, Boule d'Or, Adam, Grosse de Juillet) is een vijgenras dat krachtig, twee keer dragend en vroeg is. Het is beroemd om de overvloed, de grootte en de uitstekende smaak van zijn "voorjaarsvijgen" in juli, herkenbaar aan hun bijna grijze schil. De productie aan het eind van de zomer, die net zo overvloedig is, bestaat echter uit veel kleinere vijgen, met een zeer donkerbruine kleur, die wel zoet maar minder smaakvol zijn. Omdat de zeer gewilde voorjaarsvijgen door vorst worden vernietigd, is dit ras vooral geschikt voor teelt op zonnige, beschutte plekken in Nederland, waar late nachtvorst slechts uitzonderlijk voorkomt.

De Vijgenboom Grise de Tarascon vormt een boom met een spreidende groeiwijze, breder dan hoog, die gemakkelijk 4 meter hoog wordt met een breedte van 6 meter (tot 5 m x 7 m). Dit ras heeft de bijzonderheid om, onder gunstige omstandigheden, evenveel voorjaarsvijgen in juni-juli te produceren als herfstvijgen in september-oktober. De voorjaarsvijg, van zeer groot formaat en grijs-paars van kleur, weegt tot 150 gram, terwijl de herfstvijg, veel kleiner en donkerbruin van kleur, 60 tot 80 gram weegt. Het vruchtvlees van de voorjaarsvijg, roze van kleur, staat bekend om zijn zoete smaak en bijna siroopachtige textuur. De herfstvijg blijft goed zoet, maar de smaak is minder verfijnd.

Vijgen worden gebruikt in zoete gerechten (taarten, clafoutis, compote...) of in hartige gerechten in combinatie met geitenkaas, gedroogde ham of foie gras. Na de oogst wordt bewaren in de koelkast afgeraden, omdat dit de aroma's van de vijg aantast en de schil kan lijden onder vocht en condens. De beste manier om ze te consumeren is vers van de boom, waarbij hun honingachtige geur intact blijft. De oogst gebeurt in meerdere keren, naargelang de vijgen rijpen. Dit ras is zelfbestuivend en parthenocarp, wat betekent dat er vruchten gevormd worden zonder bestuiving. Het heeft geen andere vijgenbomen nodig en ook niet de tussenkomst van de vijgewesp, de enige bestuiver van de vijgenboom, die te vorstgevoelig is om in een koud klimaat te overleven.

Onder de vijgenrassen onderscheiden we:

– de eenmaal dragende rassen, die één, vrij overvloedige oogst per jaar geven, aan het begin van de herfst.

– de tweemaal dragende rassen zoals Grise de Tarascon, die twee keer per jaar vruchten dragen. Ze produceren zogenaamde "voorjaarsvijgen" begin zomer, die ontstaan op het hout van het voorgaande jaar, en herfstvijgen, die zich ontwikkelen op de twijgen van het lopende jaar.

Oorspronkelijk afkomstig uit Turkije en Klein-Azië, behoort de Vijgenboom (Ficus carica) tot de moerbeifamilie (Moraceae). Het is een kleine, bladverliezende boom met een vaak kronkelige stam van grijsachtige kleur. De bladeren zijn ruw, heldergroen en verkleuren naar geel in het najaar, fijn behaard, relatief groot (soms 20 cm lang) en voorzien van een lange bladsteel. De bladschijf is diep verdeeld in drie tot zeven gekartelde lobben (meestal vijf) met een wisselende vorm. De onderkant is fluweelachtig, met uitstekende nerven. Het hout is zacht en sponsachtig, de schors grijs en glad. Het wortelstelsel van deze kleine boom is krachtig en verspreidt zich in alle richtingen.

De Vijgenboom wordt vaak beschouwd als een van de mooiste fruitbomen. Zijn bijzondere blad geeft hem een sierwaarde en biedt een prachtige schaduwplek, zeer aangenaam tijdens de zomerhitte. Plant de Vijgenboom beschut tegen een muur die hem beschermt tegen de kou tijdens strenge winters, op een zuid- of zuidwestelijke expositie, samen met de Granaatappelboom, de Witte moerbei en de Japanse wolmispel in de warmere regio's. In het noorden kan hij gecombineerd worden met de Kweepeer, de Akebia quinata en de Feijoa, die eveneens winterhard en exotisch zijn. Houd goed rekening met zijn uiteindelijke afmetingen om de plantafstand te bepalen. Hoewel de wortels geen schade veroorzaken aan moderne constructies, kunnen ze wel schade toebrengen aan muren opgetrokken in droge steen of met oud, kalkarm mortel.