Abrikozenboom Agostino

De abrikozenboom Agostino is een laatbloeiende variëteit die interessant is om het abrikozenseizoen te verlengen tot in augustus. Met een gemiddelde groeikracht en een snelle vruchtzetting is het een productieve, zelfbestuivende boom, geschikt voor goed geëxponeerde, warme of beschutte tuinen. De oranje vruchten met een rode blos, stevig, zoet en sappig, worden goed gekleurd geoogst. Ze verdragen een behoorlijke behandeling.

De abrikozenboom behoort tot de Rozenfamilie (Rosaceae). De soort Prunus armeniaca, ook wel gewone abrikozenboom genoemd, is oorspronkelijk afkomstig uit Azië. Men vindt hem, in wilde of verwilderde vormen, op lichte hellingen, goed gedraineerde heuvels, stenige grond en langs bosranden in berggebieden. De verspreiding als gecultiveerde fruitboom is zeer oud.

Agostino is een Spaanse veredeling van PSB Producción Vegetal, geregistreerd onder studienummer LAR2164-65 en in Europa beschermd onder het Kwekersrecht C.O.V. 2018/2668. De boom heeft een halfopgaande groeiwijze, met een vrij opgaand gestel in de jeugd dat zich met de leeftijd enigszins opent. De groeikracht is gemiddeld en de productiviteit zeer goed. Hij draagt vrucht op korte en lange twijgen, wat een specifieke snoei vereist, uitgevoerd tijdens het groeiseizoen of direct na de oogst, zoals bij steenfruitbomen gebruikelijk is. Afhankelijk van de onderstam en de toegepaste teeltwijze bereikt hij 4 tot 5 m hoogte bij 3 tot 4 m breedte. Het blad is bladverliezend. De fijn gezaagde bladeren, middengroen tot donkergroen, verschijnen na of aan het einde van de bloei. De bloemen openen in maart, min of meer vroeg afhankelijk van de regio. Ze zijn enkelvoudig, met vijf witte tot witroze bloemblaadjes, afkomstig van meer roze gekleurde knoppen. Bij Agostino is de bloei bijzonder overvloedig. Deze variëteit is zelfbestuivend: geen bestuiver is verplicht om vruchten te verkrijgen, hoewel de aanwezigheid van andere abrikozenbomen in de omgeving een pluspunt kan zijn wanneer het weer ongunstig is voor insecten.

De oogst vindt plaats in augustus, Agostino rijpt enkele dagen na Farlis. De vruchten worden met de hand geplukt, in meerdere doorgangen, wanneer ze een mooie oranje kleur hebben bereikt, de zonnige kant roodachtig gloeit en de steel gemakkelijk loslaat. Een oogst in de ochtend, vóór de grote hitte, behoudt de stevigheid en het aroma van de vrucht beter.

De abrikozen van Agostino hebben een goed formaat, met een gemiddeld gewicht van 50 tot 60 g, afhankelijk van de teeltomstandigheden. Ze zijn rond, bedekt met een oranje schil die grotendeels rood is gekleurd aan de zonnige zijde. Deze schil is fijn behaard, zoals bij de meeste abrikozen. Het vruchtvlees is oranje, stevig, sappig en goed zoet, met een lichte zuurgraad. Het biedt een goede stevigheid, zelfs wanneer geoogst op volle rijpheid, wat het plukken en transport vergemakkelijkt. De pit laat min of meer gemakkelijk los, afhankelijk van het rijpingsstadium.

De abrikozen van Agostino zijn beperkt houdbaar, zoals de meeste tafelabrikozen. Geoogst terwijl ze nog stevig zijn, blijven ze enkele dagen koel bewaard, in een krat, zonder te worden gestapeld. Rijpe vruchten moeten snel worden geconsumeerd.

In de keuken is Agostino in de eerste plaats geschikt voor verse consumptie. Dit ras leent zich ook voor het maken van taarten, compotes, jams, coulis en geroosterd fruit. Net rijpe vruchten behouden hun vorm beter tijdens het koken.

De abrikozenboom Agostino geeft de beste resultaten in zonnige streken: de Rhônevallei, Drôme, Ardèche, Provence, Languedoc, Roussillon en, breder, alle gebieden waar de zomers warm zijn en de voorjaarsvorst beperkt is. Elders plant men hem op de warmste plek van de tuin, in de volle zon, beschut tegen koude winden, in diepe, goed doorlatende grond die in de winter niet verslempt. In een familietuin combineert hij goed met de Perzik Bénédicte, de Druif Muscat Bleu en de Pruimenboom Reine-Claude de Bavay, drie productieve fruitbomen voor een goed geëxponeerde moestuin.