Wilde akelei (zaad) - Aquilegia vulgaris

Aquilegia vulgaris is de Latijnse naam voor de Akelei, een vaste plant die zowel robuust als charmant is en die geen introductie meer behoeft. Deze plant bloeit uitbundig in de late lente en vroege zomer, op stevige, rechtopstaande bloemstengels, getooid met bloemen met sporen die onmiskenbaar zijn. Meestal blauwpaars, kunnen ze soms ook helemaal wit of zelfs roze zijn, afhankelijk van de plant. De wilde akelei gedijt zonder bijzondere zorg, in elke goed bewerkbare grond die niet te droog is. Hij zaait zich gemakkelijk uit en verwildert in de tuin.

De Aquilegia vulgaris behoort tot de ranonkelfamilie. Hij is oorspronkelijk afkomstig uit Europa, Noord-Afrika en gematigd Azië, waar hij groeit in open plekken in het bos, weiden en kapvlakten in loofbossen. Het is een zeer winterharde, kruidachtige vaste plant. De plant vormt een pol van rechtopstaand blad, ongeveer 40 cm hoog en 35 cm breed, waaruit  tot 75-80 cm boven de grond lange, zachtharige bloemstengels oprijzen die naar boven toe vertakken. De bloei vindt plaats van mei tot juli, afhankelijk van het klimaat. Aan de bloemstengels bloeien charmante, naar beneden gerichte bloemen, gedragen door een steel. Elke bloem bestaat uit bladachtige kelkbladen en trechtervormige kroonbladen met een naar achteren gebogen spoor. In het hart van de bloem pronken gele meeldraden. De meest voorkomende kleur bij de tuinakelei is een vrij diep maar helder blauwpaars. Deze bloei wordt veel bezocht door vlinders en bestuivende insecten. Het basisblad van de tuinakelei is bladverliezend tot half wintergroen, het verdwijnt min of meer in de winter. Het is samengesteld uit bladeren die in 3 zachtharige deelblaadjes zijn verdeeld, van een wat blauwgroen groen, decoratief door zijn luchtige uiterlijk.

Men kweekte akeleien al in de bloemperken van de Middeleeuwen, en de pastoors­tuintjes hebben de traditie voortgezet. Weinig ruimte innemend en bescheiden, zijn ze onmisbaar in borders, waar ze lichtheid en speelsheid brengen. Ze kunnen op heel veel plekken in de tuin worden geplant, met de zorg om ongeveer 20 cm ruimte rond elke plant te laten : midden in een vaste plantenborder, bij rozenstruiken, in een border, aan de voet van struiken, aan de rand van een bosrand, op een talud. Ze zullen prachtig staan als ze in groepen worden geplant voor een mooie, dichte pol. Aarzel niet om ze te plukken wanneer ze net open zijn voor prachtige, landelijke boeketten. In de borders, in een 'pastoors­tuintje'-stijl, kan de tuinakelei worden gecombineerd met allerlei soorten vaste planten zoals vingerhoedskruid, Chinese pioenen, Gebroken hartjes of Perzikbladklokjes.